IETS OVER DEN DIAMANT. 217 



den diamant, dat aan geen ander edelgesteente in die mate eigen is 

 en vooral zeer fraai wordt, als door de splitsing en polijsting het uit- 

 wendige omhulsel is verwijderd , dat den diamant in- de natuur meestal 

 bedekt. Vóór de ontdekking van het slijpen en polijsten van den dia- 

 mant was deze hooggeschatte eigenschap dan ook onbekend. Gewoon- 

 lijk neemt men aan, dat de kunst van diamant te slijpen en te 

 polijsten ongeveer vier eeuwen geleden te Brngge werd ontdekt, hoe- 

 wel anderen beweren, dat zij reeds in veel vroegere tijden in Indië 

 bekend was. 



De merkwaardige eigenschap van de sterk lichtbrekende kracht van 

 diamant had reeds newton tot de onderstelling geleid, dat de diamant 

 eene brandbare, koolhoudende stof moest zijn, daar een zoo sterk 

 lichtbrekend vermogen, behalve bij diamant, alleen nog bekend was 

 van eenige aetherische oliën, die rijk aan koolstof zijn. Om dit ver- 

 moeden aan de waarheid te toetsen , liet de groothertog van Toskane 

 in 1694 door de leden van de Akademie te Florence diamanten in 

 het brandpunt van een hollen spiegel verbranden, dat ook werkelijk 

 gelukte, terwijl deze proef in 1750 door keizer frans van Daitschland 

 herhaald werd , en daarbij diamant verdween , doch robijnen volkomen 

 onveranderd bleven. 



Dat diamant brandbaar is, werd dus door deze proeven bewezen. 

 Eerst later echter toonde lavoisier aan , dat daarbij hetzelfde koolzuur- 

 gas ontstaat , dat ook bij verbranding van gewone kool gevormd wordt. 

 Eindelijk bewees de engelsche scheikundige humphry davy in het begin 

 dezer eeuw, dat bij die verbranding niets anders dan koolzuur ontstaat, 

 en diamant dus volkomen zuivere kool is. 



Vóór de ontdekking der diamantmijnen van Brazilië , in het begin 

 der vorige eeuw , kwamen de diamanten bijna uitsluitend uit Indië , 

 vooral uit de mijnen van Golconda in Hindostan. Na dien tijd bleef 

 Brazilië, vooral Minas-Geraes en Bahia, het land , van waar de grootste 

 en meest geregelde aanvoer van dit edelgesteente plaats had, tot dat 

 voor ongeveer 15 jaren ook diamanten werden ontdekt in Zuid-Afrika 

 en wel over eene groote uitgestrektheid in de Transvaalsche Bepubliek , 

 den Oranje- Vrij staat en Griqualand, langs de oevers van de Vaalrivier 

 en de Oranjerivier tot in de Kaapkolonie. 



Hoewel deze ontdekking eerst eenige jaren oud is, scbijut de dia- 

 maut toch in Zuid-Afrika zelf aan de inboorlingen reeds veel vroeger 

 bekend te zijn geweest. De Kaffers en Boschjesniannen kenden den 



