IETS OVER DEN DIAMANT. 221 



ven , n.1. de afscheiding van koolstof uit eene vloeibare of gasvormige 

 koolstofverbinding, waarbij zij zich wellicht in den vorm van diamant 

 zou afzetten. Despretz nam daartoe chloorkoolstof en liet op die ver- 

 binding maanden achtereen den galvanischen stroom werken, maar 

 ook nu vormde zich eene stof, die wel hard was als diamant, maar 

 zwart van kleur en niet gekristalliseerd , terwijl bovendien de ge- 

 vormde hoeveelheid slechts uiterst gering was. Anderen werkten met 

 zwavelkoolstof, doch insgelijks met ongunstig gevolg. Mactear trachtte 

 benzol bij zeer hooge drukking en temperatuur door kaliumchloraat 

 te ontleden of ook, uit koolzuur of zuringzuur door fijn verdeeld 

 ijzer bij 400° de koolstof vrij te maken. Volgens maskelyne waren 

 de aldus verkregen kristallen niets anders dan silicaten. 



Hiermede zou dus de reeks van methoden , die in het algemeen 

 kunnen dienen tot afscheiding eener stof in den kristalvorm , zijn uit- 

 geput, ware het niet, dat in de laatste jaren geheel nieuwe feiten 

 waren bekend geworden met betrekking tot de oplosbaarheid van 

 stoffen in vloeistoffen en gassen , en juist dezen hebben den engêlschen 

 natuurkundige hannay te Glasgow aanleiding gegeven de kunstmatige 

 bereiding van diamant nog op eene andere wijze te beproeven , waarbij 

 hij met veel scherpzinnigheid van die nieuw ontdekte feiten heeft 

 partij getrokken. 



Hannay had reeds vroeger proeven genomen omtrent de wijze , waarop 

 zich vloeibaar gemaakte gassen en gasvormig gemaakte vloeistoffen 

 gedragen ten opzichte vau daarin opgeloste stoffen. Men heeft ont- 

 dekt dat er voor elk gas eene grenstemperatuur is , boven welke 

 men het, zelfs door de sterkste drukking, niet tot eene vloeistof kan 

 verdichten. Deze grenstemperatuur noemt men de kritische temperatuur. 

 Zij ligt voor eenige gassen, b.v. zuurstof, waterstof en stikstof, zeer 

 laag en deze kunnen dus eerst bij zeer lage temperatuur en sterke 

 drukking verdicht worden, hetgeen dan ook eerst in den jongsten tijd 

 gelukt is. 



Een gas , dat tot de kritische temperatuur verhit is , verkeert in 

 een soort van overgangstoestand tusschen vloeistof en gas, daar het 

 bij geringe afkoeling in den vloeibaren , bij geringe vermindering van 

 druk in den eigenlijken gasvormigen toestand zal overgaan. 



Hannay en hogarth onderzochten nu de wijze, waarop zulke tot 

 boven het kritisch punt verwarmde gassen zich verhouden tot de op- 

 geloste stoffen. Het bleek hun, dat, wanneer vloeistoffen, waarin 



