DE OUDERDOM VAN DE MIÜDELLANDSCHE ZEE. 245 



wijst, dat in een betrekkelijk niet oud geologisch tijdperk dat rotsachtige 

 eilandje in onmiddelbare gemeenschap stond met uitgestrekte en vrucht- 

 bare streken. De elefanten en rivicrpaarden , waarvan men te Gibraltar 

 de beenderen heeft gevonden, leefden vóór de opening der straat. De 

 natuur heeft later voor het westen der Middellandsche zee gedaan , wat 

 de lesseps voor het oosten dier zee heeft ten uitvoer gebracht, en hoe 

 weinig ook de nauwheid van het Suez-kanaal, in vergelijking van de 

 breedte van de straat van Gibraltar, de verhuizing van zeedieren daar 

 door heen moge begunstigen, zoo hebben toch eenige haaien door 

 dat kanaal reeds den weg van de Roode zee naar de Middellandsche zee 

 weten te vinden. 



Milne-eowards gelooft dat de binnenzee zich vroeger zeer ver naar 

 het oosten heeft uitgestrekt, — dat zij een deel van Turkestan heeft 

 bedekt tot Afghanistan toe, — eindelijk, dat zij noordwaarts met 

 de noordelijke zeeën gemeenschap heeft gehad. Maar hij gelooft niet, 

 dat de Middellandsche zee ooit met den Indischen oceaan in verbinding 

 heeft gestaan. 



Zoekt men naar de westelijke grenzen van die oude zee, dan vindt 

 men slechts eenige op zich zelf staande aanduidingen: de Acoren, Madera 

 en de Canarische eilanden; de tusschengelegene streken zijn verzonken. 



Het is noodig dat de bodem van dat gedeelte des oceaans , dat zich 

 uitstrekt ten westen van die eilanden tot de Sargasso-zee , nauwkeurig 

 worde onderzocht. Ook in de Roode zee zou men nasporingen van dien 

 aard moeten verrichten, het relief van den bodem er van bepalen, en 

 er de diepzeefauna van bestudeeren. 



Ook daubrée nam het woord over de bijdrage van blanchard. Hij 

 gelooft niet dat uit de door dezen medegedeelde feiten het besluit kan 

 worden getrokken , dat de geheele Middellandsche zee van eene zoo 

 nieuwe formatie is. In een zeer oud geologisch tijdperk toch moet zij, 

 of althans een groot gedeelte er van , reeds hebben bestaan , getuigen 

 de krijt-, de eocene en de miocene nederzettingen , die men er in 

 vindt. Later , in het pliocene tijdperk , was haar omtrek grooter , 

 zooals getuigd wordt door de talrijke nederzettingen van het zooge- 

 naamd subapenuijnsche terrein , die haar van rondom (Spanje , Pro- 

 vence , Italië aan weerszijde van de Apennijnen , Griekenland , Klein- 

 Azië, Tunis, Algerië, Marocco) omgeven, en waarvan de fossilen, 

 overal waar men ze vindt, identisch zijn. Diezelfde pliocene neder- 

 zettingen , tot eene aanmerkelijke hoogte boven de oppervlakte der zee 



