HET RENDIER. 



DOOR 



R. E. DE HAAN. 



Van den 65sten Noorderbreedte-graad tot de diep ingesneden kusten 

 van den 70sten parallel, van de Umea tot Hammerfest breidt zich in 

 Noord-Europa een woest, door tallooze snelvlietende stroomen door- 

 sneden bergland uit, alwaar gedurende het grootste deel des jaars 

 schier alle leven schijnt uitgebluscht en de gansche schepping als onder 

 één groot lijkkleed sluimert. Lang is daar de nacht, lang de winter, 

 kort de zomer. Gedurende dien korten zomer ontspruit hier en daar 

 op enkele bevoorrechte plekjes een frisch groen, en baadt zich de aarde 

 in de weelde van een haastig voorbijsnellend lentefeest , doch meer dan 

 negen maanden des jaars zijn gewijd aan den dienst van den winter- 

 vorst. Hooge, kale bergen, uitgestrekte sneeuwvlakten , eenzame moe- 

 ras- en meerwoestijnen , sombere dennenwouden meer zuidwaarts , ver- 

 spreiden een melancholisch waas over dit deel der aarde , eens de 

 woonplaats der Reuzen , en de schouwplaats der heldenfeiten , waarvan 

 de Edda gewaagt. Hier prijkt het noorderlicht in al zijn schoonheid, 

 maar ook hier is men niet zelden getuige van een natuurverschijnsel, 

 meer te vreezen dan de strengste koude van den langen winternacht. 

 Wervelwinden, niet ongelijk aan de orkanen, die de tropische gewes- 

 ten teisteren, storten zich met woede van de gebergten omlaag, alles 

 meevoerende , alles verpletterende , wat zij op hun weg ontmoeten , 

 terwijl de zomerhitte vlucht voor den killen adem der ijsvelden. In dit 



