HET RENDIER. 251 



Gewichtige diensten bewijst den Laplander zijn hond. Deze is van 

 een bijzonder ras , waakzaam , levendig en voorzichtig van aard , klein 

 en mager, dik behaard en donker van kleur. Met behulp van dit dier 

 is de Laplander in staat zijn kudde bijeen te verzamelen. Een kudde 

 rendieren, zegt brehm, levert een schoon schouwspel op. Men denkt 

 er bij aan een bewegelijk woud. Deze dieren loopen even als de scha- 

 pen dicht bijeen , maar veel sneller dan andere huisdieren. Onophou- 

 delijk rennen de honden heen en weder om de dieren bijeen te houden 

 en de afgedwaalden terug te brengen. En zoo kost het den Laplander 

 weinig moeite met zijn lasso dat beest te vangen , dat hij heeft uit- 

 gekozen. Hebben de Lappen eene goede weide opgespoord , dan bouwen 

 zij aldaar een park, saamgesteld uit berkenstammen van 1,5 a 2 meter 

 hoogte , dicht tegen elkander geschaard en saamgehouden door dwars- 

 palen. Binnen deze omheining worden de dieren door de honden ge- 

 jaagd en de wijfjes gemolken. Met behulp der lasso wordt elk dier 

 gevangen , daarna aan een paal vastgebonden en van de melk ontlast. 

 Dat melken geschiedt op zeer ruwe wijze , en het alzoo verkregen vocht 

 is vrij vuil. Brehm, die de Lappen heeft bezocht, verhaalt dat hij 

 de overwinning op zich zelf behaalde van dat vocht te proeven. De 

 smaak der rendierenmelk is volgens dien schrijver als van vetten room. 

 Hetzelfde getuigt de Engelschman hurton. Is het melken afgeloopen, 

 dan worden de deuren der omheining opengezet en de dieren in vrij- 

 heid gelaten. 



De Lappen maken van de melk kleine kaasjes, die zeer goed smaken 

 en tot de lievelingsgerechten dier zwervende stammen behooren. Tevens 

 weten zij er een soort van soep uit te bereiden , die volgens hun eigen 

 oordeel heel lekker is. 



In de maand September , nog vóór de paring , worden de dieren ge- 

 slacht. Na den bronstijd toch is het vleesch onsmakelijk. Het beest 

 wordt in de borst getroffen, en zouder het mes uit de wond te halen 

 laat men het slachtoffer loopen totdat het neerstort en sterft. Het mes 

 wordt nu uitgehaald en vervangen door een houten prop, ten einde 

 het bloed niet te doen wegvloeien. Het dier wordt daarop gevild ; men 

 haalt er de ingewanden uit, maakt de pens of groote maag een wei- 

 nig schoon en vult ze daarna met bloed. Die met bloed gevulde maag 

 levert de grondstof voor eene Laplandsche soep. Daarna wordt het 

 dier verder afgehouwen en de stukken buiten bereik der honden aan 

 staken opgehangen. Zorgvuldig wordt alle bloed verzameld ; van dit 



