252 HET EENDIER. 



kostbare vocht mag niets verloren gaan. Van de pezen wordt garen 

 en touw vervaardigd. 



Al deze werkzaamheden worden door den huisvader in eigen per- 

 soon verricht, die middelerwijl zich aan de verschillende stukken te 

 goed doet. Is de plechtigheid afgeloopen , dan eet hij zich tot berstens 

 toe vol , geeft daarna aan de kinderen hun deel en eindelijk iets aan 

 de honden. Tevens worden de buren aan 't maal genoodigd en daar 

 zulks wederkeerig geschiedt, is de geheele maand September een tijd- 

 perk van onophoudelijk smullen en feestvieren. 



Verschillende omstandigheden zijn oorzaak , dat de tamme rendieren 

 zich niet zoo sterk vermenigvuldigen als den Laplander wel wensche- 

 lijk zou zijn. Honger , ziekten , de guurheid des weders , richten dik- 

 wijls eene vreeselijke slachting onder de kudden aan. Ellende ouder 

 de arme bevolking is daarvan 't onvermijdelijk gevolg. Lappen , die 

 vóór den winter rijk waren , zijn bij den aanvang der volgende lente 

 dikwijls doodarm. 



Hoe eerlijk in andere opzichten , is de Laplander een onverbeterlijke 

 rendierendief. Goud is bij hem veilig; deuren en vensters behoeft gij 

 niet voor hem te sluiten , maar een rendier is een te groot lokaas , 

 dan dat hij zich daaraan niet zou vergrijpen. "Het is ons onmogelijk", 

 zeggen de Laplanders zelf, "een rendier te laten loopen ; wij weten wel 

 dat het zonde is er een te stelen , maar 't is een al te mooi beest , 

 en wij kunnen er niet buiten." 



Niettegenstaande elk eigenaar zijn dieren van een bijzonder merk 

 voorziet, verdwalen er dikwijls eenigen onder eene vreemde kudde. 



Het meest gewone aantal rendieren bedraagt ongeveer vijfhonderd 

 voor eiken eigenaar. Enkelen daarentegen bezitten er 2 a 3000. Zoo 

 iemand is dan ook een ware Croesus. Vraagt men een Lap evenwel naar 

 het juist getal zijner bezitting, dan zal hij dat nimmer zuiver opgeven, 

 daar het bijgeloof onder deze lieden bestaat , dat bij het noemen van 

 dit getal een aantal dieren zeker en gewis een- prooi wordt van den 

 wolf of in een orkaan het leven verliest. 



Uit het medegedeelde blijkt genoegzaam, dat het rendier in Lapland 

 de plaats bekleedt van het kameel der Arabieren. 



Het bestaan van den Laplander is één met zijne kudde. Melk , vleesch , 

 huid , haren , pezen , alles wordt gebruikt , niets gaat verloren. Daarbij 

 is het trekdier en brengt het , voor de slede gespannen , zijn meester en 

 diens familie werwaarts zulks wordt verlangd. Een sterk beest , — de 



