HET RENDIER. 255 



vau den eland zijn van de basis af verbreed. Dat caesar het rendier 

 driehoornig noemt, kan zijn grond vinden in de omstandigheid, dat 

 genoemde schrijver toevallig een oud rendier heeft ontmoet , bij hetwelk 

 de beide oogtakken, uit de verte gezien, schijnbaar ineen smolten tot 

 één breeden maar korten hoorn. Dezelfde dwaling, en waarschijnlijk 

 uit dezelfde oorzaken, begaat olaüs magnus, die ten jare 1530 een 

 overigens vrij nauwkeurige beschrijving van dit dier heeft geleverd. 



Magnus verhaalt dat het reudier zich voedt met mos, dat van 

 onder de sneeuw wordt losgekrabd; verder dat men dit dier in kud- 

 den houdt, dat het in andere klimaten overgebracht sterft, enz. Voorts 

 deelt magnus mede , dat de koning van Zweden er een aantal ten 

 geschenke gaf aan eenige Pruisische edellieden, die de dieren evenwel 

 in vrijheid stelden. De eerste , die ons het rendier meer volkomen leerde 

 kennen, en zelfs volgens eigen waarneming, was de vader der nieuwere 

 dierkunde, de altijd groote linne, en sedert dien tijd draagt dit merk- 

 waardige dier in de wetenschap den naam van Cervus Tarandus , d. i. 

 Hert-rendier. Door latere schrijvers is van het rendier een nieuw ge- 

 slacht gevormd, waaraan de naam werd gegeven van Tarandus; de 

 bijvoeging van den soortsnaam rangifer duidt dan hetzelfde wezen aan, 

 't welk wij thans beschouwen. Daar het tamme rendier in vele op- 

 zichten zoo zeer afwijkt van het dier in den wilden staat, ware het 

 wellicht beter dat verschil door den naam uit te drukken , en zoo zou 

 het gepast kunnen heeten het tamme rendier met den naam Tarandus 

 domesticus en het wilde met dien van Tarandus rangifer aan te duiden. 

 Brehm, wiens getuigenis alle vertrouwen verdient , laat zich aangaande 

 dat verschil aldus uit: "Ik ken geen dier dat zoozeer den stempel der 

 domesticiteit , dien van 't slavenjuk , draagt. Het tamme rendier' is 

 slechts de arme en ongelukkige slaaf van een even arm en ellendig 

 meester; het wilde dier is de fiere bewoner der hooge bergen, een 

 hert met de eigenschappen van een gems. Vergelijkt men eene kudde 

 wilde rendieren met een kudde tamme , zoo kan men haast niet geloo- 

 ven , dat beide afstammelingen zijn van dezelfde voorvaderen." 



Het rendier in wilden staat is van 1.70 tot 2 meter lang, en 1.15 M. 

 hoog. De staart meet 14 c.M. , zijn gewei is niet zoo groot als dat van 

 het hert, aan de basis en verderop rond, aan 't uiteinde schopvormig 

 verbreed en handvormig ingesneden. De oogtakken staan dicht bijeen 

 en zijn insgelijks sterk verbreed; ook de middeltakken zijn aan 't eind 

 iets afgeplat. Het gewei van het wijfje is kleiner dan dat van het man- 



