256 HET RENDIER. 



netje. De beharing is in den zomer roodachtig grijs, in den winter van 

 dezelfde kleur als 't sneeuwdek, n.1. witachtig grijs. Aan den hals be- 

 vindt zich een soort van manen. De pooten zijn niet zoo lang als bij 

 het hert, maar de hoeven zwaarder, kop en hals dikker. Ook de snuit 

 is zwaar , de neus recht , de ooren , ofschoon gelijk aan die van het 

 hert, zijn evenwel iets kleiner. Het rendier heeft verder groote, fraaie 

 oogen, een diep gespleten mond en een behaarde neusspits. Dit lichaams- 

 deel is daarentegen bij de herten onbehaard. 



Het eigenlijke vaderland van het rendier zijn de landen ter weerszijden 

 van den noorderpooleirkel gelegen , van den 55sten tot den 75sten paral- 

 lel, welke grenzen evenwel hier en daar, zoowel ten zuiden als ten 

 noordeu , worden overschreden. De oude meening , dat het rendier slechts 

 in het hooge noorden voorkomt en een meer gematigd klimaat geenszins 

 kan verdragen , is minder juist ; ofschoon in den tegenwoordigen tijd 

 meer en meer naar de poolgewesten terug gedrongen, kwam het nog 

 in den historischen tijd op veel lagere breedten voor en , gelijk zoo aan- 

 stonds zal blijken , zijn er ook nu nog enkele streken , alwaar het rendier 

 tot den 45sten breedtegraad afdaalt. In Europa wordt het aangetroffen 

 in Noorwegen, Zweden, en in Russisch Finland ; verder vindt men het 

 in geheel Siberië, op Groenland, Spitsbergen en in de noordelijke stre- 

 ken van het Amerikaansche vasteland. 



Nu 100 jaren geleden (1779) heeft men eene kudde tamme rendieren op 

 IJsland over gebracht; deze hebben zich daar sterk vermenigvuldigd, 

 zijn weder geheel wild geworden en dwalen daar nu in groote troe- 

 pen rond. 



Schier het geheele noorden, waar nog menschen wonen en niet alle 

 plantaardig leven is uitgedoofd , dient aan het rendier tot verblijf. Op Oost- 

 Groenland en op de eilanden in de N.-Amerikaansche poolzee heeft het 

 tot metgezel den muskus-os {Ovibos moschatus) ; op Nova-Zembla en Spits- 

 bergen den halsbandlemming (Myodes torquatus) ; op 't Europeesch en 

 Aziatisch vastland den veelvraat (Gulo borealis) en de gewone lemming 

 (Myodes lemmus) en eindelijk bijna overal den poolvos (Canis lagopus) 

 en sneeuwhaas (Lepus glacialis). 



In Noorwegen en Zweden dwaalt het wilde rendier, door strenge 

 jachtwetten beschermd, in talrijke scharen rond, voornamelijk op de 

 Dovre-Fjeld en de hoogvlakten van het stift Bergen, tusschen Bergen 

 en Christiania. De 60ste breedtegraad is hier de grenspaal. 



In Finland dwaalt het rendier 's winters af tot aan het Ladoga-meer. 





