HET RENDIER. 25 7 



Ook hier trekt het niet verder zuidwaarts dan tot den 61sten breedte- 

 graad, doch tegen het voorjaar begeeft het zich weder noordwaarts 

 naar de knsten der IJszee. 



Brandt, een Russisch natuuronderzoeker , die in 1867 een uitstekende 

 verhandeling schreef over de geographische verbreiding van het rendier , 

 vooral ook met betrekking tot de palaeontologische geschiedenis van 

 dit dier, deelt evenwel mede dat ten jare 1854 in het Gouvernement 

 Nowgorod bij Tichwin (59° 39' N.-B.) kudden van 30 stuks zijn gezien , 

 ja, dat in 1866 rendieren waren afgedwaald tot 56° 52' N.-Br. n. 1. tot 

 Twer aan den bovenloop der Wolga. 



Volgens pallas leefden er in 1773 , tusschen de Kama en Ufa ten 

 westen van den Oeral, dus op 56° N.-Br. , nog rendieren. Eindelijk deelt 

 brandt nog mede , dat volgens eversmann , die in het begin dezer eeuw 

 de distrikten Perm en Watkisch bereisde, het rendier zich niet zelden 

 in de dennenbosschen dier streken in groote troepen liet zien , ja in 

 den winter nog zuidelijker, tot beneden de 52 graden trok. 



In Siberië ligt de zuidelijke grens van het rendier tusschen 49 en 50 ' 

 N.-B. Volgens den natuuronderzoeker schrenk dwaalt het rendier op 

 het eiland Sachalin tot den 46sten breedtegraad af. Diezelfde schrijver 

 noemt het rendier kenmerkend voor de noordelijke kusten van Amwe en 

 de zuidelijke kusten van de Ochotskische zee, alwaar het zich ophoudt 

 in de dennenwouden en moerassige laagvlakten. Verder vindt men het 

 aan het Baikalrneer , op het Sajaansche gebergte en op den Altaï , of- 

 schoon in deze zuidelijke gedeelten van Siberië hun aantal in de laatste 

 twintig jaren aanmerkelijk is gedund. In het noorden van Siberië treft men 

 het rendier overal aan, waar slechts voedsel voor dit dier te vinden is. 



Des winters bewoont het de bosschen , en in den zomer zoekt het de 

 tuudra's in de nabijheid der poolzee op. Het bezoekt wel eens de Nieuw- 

 Siberische eilanden en waagt zich daartoe over het ijs. 



Op Keizer Pr. Jozefsland vond payer (1874) geen rendieren. Op Ko- 

 ning-Karelsland schijnt het daarentegen wel inheemsch te zijn. Op 

 Spitsbergen is het zeer menigvuldig; jaren achtereen werden hier van 

 2 tot 3000 stuks gedood. Heuglin zag in 1870 de rendieren op Spits- 

 bergen , hetzij paarsgewijs of in kleine kudden van 4 tot 6 stuks , zoowel 

 langs het vlakke strand als op de naburige , in Augustus nog met sneeuw 

 bedekte bergen, ter hoogte van 2000 voet boven den zeespiegel. 



De tweede duitsche Noordpool-espeditie trof op de oostkust van 

 Groenland , op het eiland Shannon en het daartegenover liggende Koning- 



