HET RENDIER. 



DOOR 



R. E. DE HAAN. 



(Vervolg en slot van bladz. 258). 



Volgens brehm blijft het rendier in Skandinavië beperkt tot de naakte 

 bergtoppen en daalt het nimmer af tot de woudstreken. Slechts om 

 van de eene bergkruin naar de andere te geraken , waagt het zich 

 in streken lager dan 800 M. of in moerasgronden , en angstvallig ver- 

 mijdt het daarbij de bosschen. Pallas en wrangel daarentegen vermel- 

 den , dat dit dier in Siberië' nu en dan zijn verblijf houdt in de wouden 

 en geregelde tochten onderneemt. Tegen 't begin der maand Juni zou- 

 den de rendieren in groote troepen de bosschen verlaten, alwaar zij 

 een schuilplaats vonden tegen de winterkoude; zij verhuizen dan naar 

 meer noordelijke streken , alwaar zij overvloed vinden van voedsel , 

 vooral van rendiermos en tevens beveiligd zijn tegen de steken der 

 muggen , die , in dikke , de zon verduisterende zwermen rondvliegende , 

 de arme dieren met wonden overdekken. Tegen dezen tijd zijn zij mager; 

 komen zij in het najaar terug, dan zijn zij vet en leveren een heerlijk 

 voedsel op. Hun aantal bedraagt in sommige jaren duizenden, in troepen 

 van 2 a 300 individuen verdeeld, die dicht bijeen allen denzelfden weg 

 volgen. Moeten zij eene rivier overtrekken , dan kiezen zij de meest ge- 

 schikte plaatsen uit en zwemmen , dicht aaneengesloten , met veel vaar- 

 digheid naar den overkant. Voorzeker, een aantrekkelijk schouwspel! 

 In Noorwegen en Zweden evenwel trekt het rendier niet; het vindt 

 hier steeds op de Fjelden al wat het noodig heeft. 



In den zomer voedt het rendier zich met geurige alpenkruiden , de 



17 



