260 tiET RENDlElL 



bladeren en bloemen van den sneeuwranonkel , Ranunculus nivalis , eene 

 Oxalis-soovt , het zeepkruid (Saponnaria), enz. In den winter krabt het 

 met zijn hoeven het rendiermos (Cladonia rangiferina) van onder de 

 sneeuw te voorschijn , of eet andere soorten van korstmossen , waar- 

 mede de steenen bedekt zijn. Daarbij is het een liefhebber van de knoppen 

 en jonge uitspraitsels van den dwergberk; andere berksoorten raakt 

 het rendier niet aan. Het graast 's morgens en 's avonds; omstreeks 

 het midden van den dag legt het zich neder om te herkauwen , 't liefst 

 op of in de nabijheid van sneeuw of ijs. 



Over 't algemeen is het rendier keurig in zijn voedsel ; veel verschei- 

 denheid gebruikt het niet. 



Eeuk, gezicht en gehoor zijn voortreffelijk. Naar luid der jagers is 

 het dier vrij slim, daarbij waakzaam en wantrouwend. Altijd staat er 

 een op wacht en zoodra deze zich nederlegt rijst er een ander op om 

 zijn functies over te nemen. 



Het wijfje brengt slechts één jong ter wereld , dat zij zorgvuldig ver- 

 pleegt. Zoolang het dier drachtig is scheidt het zich met haar mannetje 

 van de kudde af. Later vereenigen zij zich weder met hunne stamge- 

 nooten, terwijl nu de jongen gezamenlijk onder opzicht worden gesteld 

 van een volwassen individu. Zijn de jongen zoo groot geworden, dat 

 zij alle hulp kunnen ontberen , dan vormen zij met de overigen één 

 geheel. 



De jacht op het rendier vereischt veel overleg , moed en volharding. 

 In Noorwegen is dat bedrijf wel niet gevaarlijk , maar uiterst moeitevol. 



Het bergachtig terrein aldaar is steil , glibberig , vol stroomen en 

 beekjes, bezaaid met puntige steenen; het jachtterrein hoog en 4 a 500 

 meter boven de laatste berghut. 



Daarenboven gelijken de herten verwonderlijk veel op de rotsen , zoo- 

 dat men nu eens een rendier meent te zien, waar men bij 't naderen 

 een kale rots ontdekt, en dan weder waant in de verte eene rij 

 rotsen voor zich te hebben, terwijl daar in de werkelijkheid een kudde 

 rendieren is gelegerd. Het minste geritsel doet de dieren opschrikken 

 en in vluggen draf wegijlen. De Noren bezitten daarbij slechte gewe- 

 ren , die niet ver dragen. In Siberië , alwaar het rendier in alle levens- 

 benoodigdheden van de inboorlingen voorziet en als het ware over hon- 

 ger of overvloed beslist, is de jachttijd het belangrijkste tijdperk des 

 jaars. Hier worden de dieren op den trek opgewacht, wanneer zij zich 

 gereed maken de rivieren over te zwemmen. De jagers begeven zich 



