278 ONZE B0SCHZANGER8. 



en wordt vervaardigd uit mos, gras en bladeren. Meestal is het zeer 

 verborgen tnsschen het gras of andere planten, en dikwijls ook vindt 

 men het op de afgehouwen stronken van hakhout, tusschen de jonge 

 scheuten. Het is moeilijk te vinden , en het is mij gebeurd dat ik er 

 weken lang naar zocht, en ten slotte tot de ontdekking kwam, dat 

 ik er stellig vijftigmaal langs was geloopen en er voor had gestaan. Het is 

 meestal een weinig vooroverhellend geplaatst. De eieren , 5 a 6 in getal , 

 zijn wit met donkerpaarse stipjes; zij liggen achter in het nest. De 

 jongen zijn zeer fraaie diertjes , die lang in het nest blijven. Zij verlaten het 

 pas als zij volkomen ontwikkeld zijn en het geheele vederkleed bezitten. 

 De fluiter is een goed zanger. Terwijl hij zingt is hij in onophoude- 

 lijke beweging. Met hangende vleugels huppelt hij op de lage takken 

 rond , en men kan hem dan vrij dicht naderen. De zang is vol en hel- 

 der, uit fluitende en sissende tonen samengesteld , die eindigen in eenige 

 lokkende tonen en een verruklijk geheel vormen. De jongen maken 

 een snerpend-fluitend geluid en vliegen , nog lang nadat zij het nest 

 hebben verlaten, de ouderen na, hen plagende om voedsel, dat geheel 

 uit insecten bestaat. 



De Fitis is , zooals ik gezegd heb , kleiner , iets kleiner dan de pimpel, 

 doch veel ranker. Op de bovendeelen is hij olijfgroen , de borst is geel , 

 de buik wit; boven het oog loopt eene citroengele streep. Na den 

 herfst-rui is de buik helder geel. Het oog is bruin , bek en pooten zijn 

 hoornkleurig. Mannetje en wijfje zijn gelijk van kleur. 



De fitis is verspreid over Europa , Azië en Noord- Amerika. In Europa 

 treft men hem aan van Scandinavië tot in het Zuiden; in de beide 

 andere werelddeelen over een groot deel van het Noorden. Tegen den 

 winter, September, vertrekt hij naar zuidlijker streken ten noorden 

 van Afrika en de Indien. Velen overwinteren ook in Midden-Europa. 



De plaatsen, die hij bewoont , zijn droge streken, bij ons de duinstre- 

 ken, waar men hem in elk boschje, in eiken boomgroep aantreft. In 

 andere landen bewoont hij de vlakten en de bergen , maar meestal houdt 

 hij zich in het lage hout, op golvend terrein op. Toch treft men hem 

 ook wel in de pijnboomwouden der bergen aan. In den herfst ziet 

 men hem ook in het struikgewas en op dicht met riet begroeide plaatsen. 

 Hij trekt bij nacht; de mannetjes en wijfjes trekken afzonderlijk. De 

 mannetjes komen het eerst op de broedplaatsen aan , en verlaten die 

 ook na de wijfjes. 



