ONZE BOSCHZANGERS. 281 



bestaat slechts in een poosje achter elkaar uitroepen van de syllaben 

 tjif-tjaf, met de regelmatigheid van het tikken van een uurwerk, wat 

 op den duur nog al vervelend is. 



Al deze soorten voeden zich met insecten en bunne maskers en 

 eieren, en ook met bezien. 



Als kooivogel is alleen de fitis geschikt. Den fluiter en den tjiftjaf is het 

 mij nimmer mogen gelukken aan de gevangenschap te doen wennen. 

 AUen stierven binnen korten tijd. Ook het opkweekon der jongen is 

 een ondankbaar werk en loont de moeite en zorg niet, daar de jongen 

 meestal sterven als zij reeds alleen eten en zich vrij in de kooi bewegen. 



Alleen de fitis verzoent zich met de gevangenschap , maar niet allen. 

 Velen sterven in de eerste dagen ; is dat niet het geval , dan kan men 

 er op rekenen den vogel te behouden. In het omgekeerde geval, als 

 de vogel bol gaat zitten, de oogen gedurig halfgesloten houdt en op 

 deze wijze, alsof hij dronken is, over den bodem van de kooi rond- 

 scharrelt of stil in een hoek gaat zitten, kan men er zeker van zijn 

 dat hij spoedig sterft. Men geve hem in dat geval de vrijheid, daar 

 men er een nuttig leven mede spaart. In het leven blijven in de 

 kooi, doet hij in dat geval toch niet. 



In de kooi , gedurende de eerste dagen, en later zoo mooglijk vrij in 

 de kamer , houdt hij het goed uit op kruim van oudbakken wittebrood 

 met geraspte peen, half en half, waarbij men wat miereneieren (mie- 

 renlarven) mengt. Bij gebrek aan deze laatsten kan hij er lang buiten , 

 dosh het is altijd beter hem deze zoo geregeld mooglijk te verstrekken. 

 Het is in gevangenschap een allerliefst vogeltje. Langen tijd heb ik er 

 een gehad , en een mijner vrienden bezit er thans een , die reeds een 

 halfjaar in zijn bezit is en den geheelen zomer zijn zang heeft doen 

 hooren. 



Eene proef, die ik eerst onlangs nam, kan ik zeer aanbevelen. 



Ik had een fitisnest ontdekt in het laatst van Mei, waarin 6 pas- 

 geboren jongen lagen. Het had mij eenige moeite gekost het nest te 

 ontdekken, en toen ik het niet spoedig vond, legde ik mij op een af- 

 stand neer om het paar gade te slaan. Het mannetje deed uit de lage 

 boomen aanhoudend met korte tusschenpoozen zijn gezang hooren en 

 bleef op tamelijken afstand van het nest. Het wijfje sprong zoo onbe- 

 zorgd mogelijk in de struiken, die den bodem allerwegen bedekten, 

 rond, met het duidlijke doel het te doen voorkomen, alsof daar geen 



