282 ONZE BOSCHZANGERS. 



nest was. Zij verraadde noch angst noch haast om de jongen te be- 

 zoeken, maar scharrelde tnsschen de struiken rond als vogels, die 

 geen vrees koesteren, en iemand, die niet met hunne gewoonten en 

 listen bekend was, zou het dan ook opgegeven hebben daar een nest 

 te zoeken. Ik merkte echter op, dat zij telkens op één en denzelfden 

 struik terugkwam, en begreep dat daar het nest moest zijn. Werkelijk 

 lag het er in eene kleine uitholling op de glooiing van het duin. In 

 de eerste dagen van Juni nam ik het nest met de jongen, die zoo 

 ver waren dat de veertjes te voorschijn kwamen weg, en legde het in 

 de knip. Het wijfje was terstond gevangen, doch het mannetje kwam 

 er wel bij, maar niet er in. Ik plaatste het wijfje met het nest in 

 eene kooi, die slechts van voren open was en waarvoor een gordijntje 

 hing. Tot mijne vreugde bemerkte ik weldra, dat het wijfje de jongen 

 voedde. In de eerste dagen gaf ik ze enkel miereneieren (mierenlarven) 

 en vervolgens kruim van oudbakken brood, geraspte peen en mieren- 

 eieren van elk 1 j s . Den Uden Juni verlieten de jongen het nest en 

 wilden er niet meer in, en acht dagen later aten zij alleen. 



Gedurende het grootbrengen harer jongen merkte ik op, dat het 

 wijfje niet juist geregeld deelde. De een kreeg wel eens zesmaal tegen 

 den ander eens. Het was ook hier: de vlugste of brutaalste, die zich 

 het meest op den voorgrond wist te dringen, kreeg het meest. Zaten 

 de jongen te soezen, zoodat zij het wijfje, als het met voedsel inden 

 snavel bij hen kwam niet bemerkten, dan liet zij haar welbekend klagend 

 gefluit hooren , maar veel zachter. Onmiddellijk waren dan allen gereed 

 om toe te happen. Hadden zij goed gegeten, dan zat het zestal dicht 

 tegen elkaar gedrongen te rusten. Het wijfje nam ze dan een voor een 

 onder handen en zuiverde snavel en vederen van de kleine deeltjes 

 van het voedsel, die er aan waren blijven hangen. Opmerkelijk was het, 

 dat de vogels, die anders, zoodra het wijfje zich slechts bij hen ver- 

 toonde , terstond den snavel openden , dan rustig bleven zitten en zich 

 geduldig lieten zuiveren van de nauw zichtbare korreltjes voedsel. 

 Des nachts zat het wijfje bij de jongen in het nest , later op de stok- 

 ken te midden van haar zestal. 



Zoodra zij alleen konden eten, begon de strijdlust, waarvoor de 

 fitissen bekend .zijn, zich te openbaren. Als de jongen stil op de stok- 

 ken zaten en het wijfje vloog wat onrustig, beten zij naar haar. Dit 

 verergerde spoedig zoozeer, dat zij formeel op haar aanvielen, en 

 menigmaal lagen zij letterlijk op den bodem van de kooi te rollen. 





