DE SAHARA IN DEN IJSTIJD 



DOOR 



B. E, DE HAAN. 



Ter verklaring der glaciaalverschijnselen gedurende het diluviale 

 tijdperk beroept men zich gewoonlijk ook op het feit, dat destijds 

 de brandende zandwoestijnen van de Sahara en Lybië niet bestonden, 

 maar haar plaats was ingenomen door een onafzienbaar watervlak, 

 dat zich van den Atlantischen Oceaan tot het Nijldal en misschien 

 zelfs verder uitstrekte. Die Sahara-zee was dan van de verschillende 

 bekkens, die later, vereenigd, te zamen de Middellandsche zee vorm- 

 den, slechts gescheiden door het Atlas-gebergte. In 't oosten bestond 

 er waarschijnlijk samenhang tusschen deze beide zeeën en den diepen 

 inham der Poolzee, die van nit Siberië zuidwaarts tot aan den Altaï 

 voortliep en door eene ombuiging westwaarts zich weder vereenigde 

 met de Zwarte Zee. Het zoutgehalte van den bodem der Afrikaansche 

 woestijn, alsmede dat der Z. Russische en Aziatische steppen beschouwt 

 men als een der bewijzen voor genoemde stelling. Ons bepalende bij de 

 Sahara en de Lybiscbe woestijn , kunnen wij daar nog aan toevoegen : de 

 lage ligging, de komvormige gedaante , de overblijfsels van zeeschelpen , 

 die thans nog in de Middellandsche Zee op geringe diepten voortle- 

 ven, de strandvormingen (duinen met rolsteenen) langs den zuidrand 

 van het Atlasgebergte , enz. 



Behelst deze meening waarheid , dan voerden de zuidewinden destijds 

 warme, maar zeer vochtige luchtmassa's naar Europa, die tegen de in 

 het voorgaande tertiaire tijdvak opgerezen Alpen en Pyreneeën sloe- 

 gen, door condensatie de hoeveelheid sneeuw op die hooggebergten 

 aanzienlijk vermeerderden, en alzoo 't ontstaan van uitgestrekte glet- 

 schers begunstigden. Ofschoon ter verklaring van al de verschijnselen , 

 die de diluviaal-periode aanbiedt , meerdere factoren hunne hulp moeten 

 verleenen en deze ook werkelijk kunnen worden aangewezen, valt het 



