DE TRADITIONEELE EN DE NATUURHISTO- 

 RISCHE PELEKAAN. 



Welken vogel de natuurkenners een Pelekaan noemen, weet ieder 

 die maar een dierentuin heeft bezocht. Maar is deze de vogel , waar- 

 van oudtijds verhaald werd dat hij , bij gebrek aan ander voedsel , 

 zijne jongen voedde met het bloed, dat hij zelf door zich de borst open 

 te rijten verloor, en die daarom gold voor het zinnebeeld van ouder- 

 liefde en trouw? 



Men heeft, afgaande op de benaming van pelekaan, waarmede in 

 betrekkelijk lateren tijd de vogel dier fabel werd aangeduid, gemeend 

 dat daarmede werkelijk de langsnavelige , van een buidel aan de onder- 

 kaak voorziene , de grootte van een zwaan bereikende zwemvogel werd 

 bedoeld, en het sprookje daardoor verklaard, dat die vogel, bij het 

 voederen van zijne jongen met den inhoud van den buidel, de roode 

 punt van den snavel tegen de borst drukt, om zoodoende den buidel 

 te ledigen. Dit zou dus uit de verte van wege die roode kleur van 

 de punt des snavels voor een bloedig verwonden van de borst zijn 

 aangezien geworden. 



De verklaring is niet onaardig gevonden. Maar zij houdt evenmin 

 steek als de meening, dat het geloof aan meerminnen zijn grond zou 

 hebben in het zien, uit de verte, van zich uit het water ter halver lijve 

 opheffende wijfjes-doejongs (Halicore dujong), — of dat de fabelachtige 

 draak het vliegend hagedisje [Draco viridis) van den Indischen archipel 

 zou zijn. 



Bij de Grieken, van wie de benaming "pelekaan" afkomstig is, 

 schijnt het woord 7reXs/.av of 7re>axïvo? eene wat onbepaalde beteekenis 

 gehad te hebben. Men heeft daarmede wel is waar ook onzen bekenden 

 pelekaan aangeduid, maar zonder twijfel ook andere vogels. Reeds de 

 afleiding van den naam van mie*™ , met een bijl hakken , maakt dit waar- 



