BEÏEEKENIS VAN BLADGROEN IN HET DIERENRIJK. 31 1 



licht hadden gevormd. Ook langs chemischen weg kon dit zetmeel ge- 

 makkelijk worden aangetoond. 



Het besluit dat patrick geddes uit deze waarnemingen afleidde , ligt 

 voor de hand ; de genoemde wormen , waaraan hij den naam "vegetating 

 animals" geeft, bevatten inderdaad ehlorophyl, dat dezelfde physiolo- 

 gische eigenschappen bezit als het bladgroen in de plant. 



Een jaar later gaf patrick grüdes aan zijne onderzoekingen meerdere 

 uitbreiding en bestudeerde , gedurende een verblijf te Napels , de groene 

 kleurstof van Bonellia viridis , een worm uit de groep der Grephyreè'n , 

 die in de Napelsche golf vrij algemeen voorkomt. Hij experimenteerde 

 met dit dier op dezelfde wijze als vroeger , doch kwam , evenals kru- 

 kenberg, die gelijktijdig hetzelfde onderwerp te Triest behandelde , tot 

 een negatief resultaat. Er had bij Bonellia noch ontwikkeling van zuur- 

 stof, noch vorming van zetmeel plaats. Later werd deze uitkomst door 

 een nauwkeurig spectroskopisch onderzoek bevestigd. Sorby en schenk 

 vonden dat het spectrum der kleurstof van Bonellia (bonelleine) merk- 

 baar afwijkt van dat van ehlorophyl, zoodat wij dan ook moeten aan- 

 nemen, dat de vroegere resultaten van ray lankester op eene dwa- 

 ling berusten en dat dus Bonellia geen ehlorophyl bevat. 



Evenzoo bleek ook de groene kleurstof van Idotea viridis (zie boven) 

 geen bladgroen te zijn. 



In de laatste jaren heeft men , ook met het oog op het chlorophyl- 

 vraagstuk , bijzondere aandacht geschonken aan eene orde van zeer 

 laag bewerktuigde zeediertjes , die door bütschli tot de klasse der 

 "Sarcodina" of "sarcodediertjes" worden gebracht , omdat hunne levens- 

 uitingen zich niet verder dan die der sarcode, d. i. de grondsubstantie 

 der dierlijke cel, uitstrekken. De Radiolarien — zoo is de naam der 

 orde — hebben gewoonlijk eene kogelvormige gedaante en zijn o. a. 

 gekenmerkt door het bezit van een eigenaardig kiezelskelet, dat uit 

 naalden bestaat , die of los in het sarcodelichaam verspreid liggen , 

 of tot eene soort van pantser of traliewerk zijn vereenigd , dat de sier- 

 lijkste vormen kan aannemen. 



Huxley , de bekende engelsche zoöloog , maakt in zijne beschrijving 

 van het geslacht Thalassicolla voor het eei\st gewag van kleine gele 

 korrels, die in de lichaamssarcode der Radiolarien verstrooid voorko- 

 men. Hij noemt deze korrels "yelloiu cells" en beschouwt haar, over- 

 eenkomstig den naam, als volkomene cellen, daar zij bestaan uit sar- 



