BETEEKENIS VAN BLADGROEN IN HET DIERENRIJK. '319 



dukten sneller en volkomener plaats heeft. Dat de zuurstof, die de algen 

 afzonderen , werkelijk voor een groot deel door het dier wordt opgeno- 

 men en verbruikt , bewees patrick geddes door eene zeer sprekende proef. 



Er komen namelijk van den polypenstok Gorgonia verrucosa twee va- 

 riëteiten voor, waarvan de eene rood, de andere wit is. 



De roode variëteit bevat geene algen en scheidt , in het zonlicht ge- 

 plaatst, geene znnrstof af; zij bevat eene roode kleurstof, die onder 

 den naam tetronerythrine bekend is en volgens de opgaven van kru- 

 kenberg en merejskowsky eene belangrijke rol in het dierenrijk speelt. 

 Zij komt zoowel bij hoogere als bij lagere dieren voor en heeft de eigen- 

 schap de zuurstof uit de omgeving tot zich te trekken, waardoor zij 

 aan de ademhaling der dieren bevorderlijk is. 



De witte Gorgonia-variëteit daarentegen bevat wel groene algen , 

 die onder den invloed van het zonlicht zuurstof afscheiden. 



Om nu na te gaan of een deel der op die wijze geleverde zuurstof 

 door het dier wordt geabsorbeerd, bepaalde hij percentsgewijze de hoe- 

 veelheid zuurstof, die onder gelijke omstandigheden door zelfstandig le- 

 vende eencellige algen, en door de algen in de Gorgonia-variëteit wor- 

 den afgescheiden. Het resultaat was, dat de laatsten in een zeker tijds- 

 verloop altijd minder zuurstof afscheiden dan de eersten, en dit laat 

 zich alleen verklaren door aan te nemen dat een zekere hoeveelheid 

 der vrij gewordene zuurstof dadelijk door het lichaam der polypen wordt 

 verbruikt. 



Uit bovenstaande redeneering volgt dus, dat dier en plant, die op 

 zulk eene hoogst eigenaardige wijze te zamen leven , elkander weder- 

 keerig nuttig zijn en eikaars bestaan helpen bevorderen en verlengen. 



Vragen wij ons af, of wij dezen vorm van samenleven als een ge- 

 val van parasitisme moeten beschouwen, waarbij het dier op de alg 

 of de alg op het dier woekert', dan luidt het antwoord: neen. Daar 

 toch, waar wij in de] natuur parasitisme waarnemen, zien wij gewoon- 

 lijk op zeer merkbare wijze, dat er een strijd om het leven ontstaat, 

 en dat het eene organisme , waarop het andere woekert , in meerdere 

 of mindere mate daaronder lijdt en verzwakt. 



Hier nu heeft juist het tegenovergestelde plaats; plant en dier in 

 "consortium" levende, gedijen beide uitstekend; ja, de omstandighe- 

 den waaronder zij leven, zijn zelfs voor beide zoo gunstig als maar 

 mogelijk is, hetgeen dan ook o. a. bevestigd wordt door het feit dat 



