DE HUISDIEREN BIJ DE OUDEN. 329 



Verscheiden egyptïsche honden waren bont en moeten min of meer 

 op windhonden hebben geleken. 



De oudste hond op de monumenten verschijnt ten tijde van cheops, 

 van de vierde dynastie. Hij komt daar voor als huishond, gebonden 

 aan den stoel van zijn meester. Hij draagt een viermaal omgewonden 

 koord om den hals , heeft rechtopstaande ooren en een gekrulden staart 

 en bezit den wilden, wolfachtigen Eskimo-vorm. Dit hondenras heeft 

 tot op den huidigen dag stand gehouden. 



De schoot- of lievelingshondjes der Egyptenaren beantwoorden niet 

 aan ons idéé van hondenschoonheid; fig. 4 B vertoont er een, een 

 zwart en leverkleurig teefje met korte , dikke pooten , opstaande ooren 

 en spitsen neus. 



Daar eenige natuurkenners vooronderstellen dat de hond afstamt van 

 den wolf of den jakhals , is het der moeite waard aan te teekenen , 

 dat een der namen , die de Egyptenaren gebruikten voor zeker slag van 

 honden, unsu of unsau was, dat wolven beteekent. Dr. birch geeft 

 eene overzetting van een brief van een "schrijver" onder de negen- 

 tiende dynastie, waarin gesproken wordt van groote koppels honden: 

 200 van de soort uau en 300 van die van unsu, dus 500 in 't geheel. 

 De uau-honden waren denkelijk getemde jakhalzen. 



De oude Egyptenaren behandelden hunne honden goed. Hierin on- 

 gelijk aan de Joden , bij wie de naam van hond een smaadwoord was , 

 beschouwden de Egyptenaren den hond met een soort van achting. De 

 dood van een hond werd niet alleen beschouwd als een ongeluk, 

 maar het dier werd betreurd door ieder lid van het huisgezin, te 

 midden waarvan het sterfgeval plaats vond. 



Over den hond, voor zoover die in den bijbel vermeld wordt, valt 

 weinig te zeggen. De uitdrukking van den Syriër hazael: "hoe zou 

 uw knecht, die maar een hond is, deze groote zaak ten uitvoer bren- 

 gen?" (II Kon. 8), — drukt de gezindheid der Semieten in 't algemeen 

 jegens den hond uit. Zij gebruikten hem noch op de jacht noch als 

 huishond, maar alleen bij het hoeden der schapen. En ook in die 

 hoedanigheid was hij veracht, gelijk blijkt uit het zeggen van job: 

 "Nu belachen mij diegene , die jonger zijn dan ik , wier vaders ik niet 

 bij de honden van mijne kudde zou gezet hebben.'' (Job XXX , 1). 



Het eenige voorbeeld bij een oud Joodscb schrijver van een hond 

 als metgezel van den mensch vindt men in het boek Tobias. De jonge 

 tobias vertrekt met zijn reisgenoot (V, 30) en keert terug (XI, 5), 



