DE HUISDIEREN BIJ DE OUDEN. 331 



wanneer zij niet jaagt is zij nooit ver van een van ons beiden verwij- 

 derd. Ben ik te huis , dan blijft zij mij op zijde , vergezelt mij wanneer 

 ik uitga, gaat met mij mede naar het gymnasium, en terwijl ik mij 

 oefen, zit zij dicht bij mij neder. Keer ik terug, dan loopt zij voor 

 mij uit, dikwijls omziende of ik ook ergens een anderen weg ben in- 

 geslagen, en zoodra zij mij in zulk een geval weer ziet, geeft zij tee- 

 kenen van blijdschap , en loopt weer vooruit. Ga ik wegens regeerings- 

 zaken uit, dan blijft zij bij mijn vriend en handelt op dezelfde wijze 

 tegenover hem ; zij is de standvastige gezellin van wie van ons onge- 

 steld is , en als zij een van ons slechts een korten tijd lang niet heeft 

 gezien, springt zij herhaaldelijk op bij wijze van groete, en blaft met 

 vreugde als om ons welkom te heeten. Bij den maaltijd legt zij beur- 

 telings dan den eenen en dan den anderen poot op ons, om ons te 

 herinneren dat zij ook haar deel moet hebben. Zij heeft ook verschil- 

 lende geluiden om zich uit te drukken, meer dan ik ooit bij een an- 

 deren hond heb opgemerkt; met die geluiden drukt zij in hare taal 

 uit wat zij behoeft. Zij is , toen zij nog klein was , eens met een 

 zweep geslagen, en wanneer nu nog iemand van een zweep spreekt, 

 springt zij tegen dezen op , vleiende en bedelende , met haar bek zijn 

 mond aanrakende alsof zij hem wilde kussen , en zij zal , opspringende , 

 aan zijn hals haügen en hem niet laten gaan, voor hij haar heeft ge- 

 rustgesteld". 



Plinius , sprekende over honden , die in den krijg gebruikt werden , 

 verhaalt dat het volk van Colophon en Cartabela gansche troepen 

 strijdhonden had, dat deze in het voorste gelid vochten en nooit 

 weken ; zij waren de getrouwste bondgenooten en vroegen toch , voegt 

 hij er bij, geen soldij. In den Ephesischen oorlog werden de ruiters 

 van Magnesia ieder door zulk een hond vergezeld; de honden vielen 

 in een troep den vijand aan , nu eens door het voetvolk , dan eens 

 door de ruiterij ondersteund. Aelianus , die ook van de oorlogshonden 

 van Magnesia spreekt, verhaalt de geschiedenis van een krijger, wiens 

 hond hem in den slag van Marathon zooveel bijstand verleende, dat 

 hij de eer genoot om op denzelfden steen met zijn meester te worden 

 afgebeeld. 



De Galliërs schijnen groote zorg aan de windhonden en de lange 

 jacht te hebbeu besteed. Ovidius noemt den windhond gallicus canis 

 en geeft in weinige regels een fraaie beschrijving van de pogingen van 

 den hond om den haas te vatten en van dezen om te ontkomen. 



