HOE SLUIPWESPEN DEN VIJGEBOOM BEVRUCHTEN. 347 



eierstokken langzamerhand niet in het belang der insekten heeft ver- 

 anderd. De eerste wijzigingen in vorm en stand van die eierstokken , 

 ten gevolge van de kuituur, had den dood van vele insekteneieren 

 ten gevolge. Het aantal jonggeboren individu's moest daarom van jaar 

 tot jaar langzamerhand vermindereu , en omdat zij zich gewoonlijk neer- 

 zetten vlak bij de plaats "waar eens hun wiege stond", was de kans 

 dat van naburige wilde vijgeboomen versterking kwam opdagen , uiterst 

 gering. In den loop der jaren moest dus het heirleger der natuurlijke 

 bevruchters van dien boom uitsterven. Toen was de mensch genood- 

 zaakt een middel te bespieden om door de natuur aan de natuur terug 

 te geven, wat hij door zijne "kunst" bedorven had. De sluipwespen 

 der wilde vijg geven aan de stamperbloemen der gekweekte vijg het 

 stuifmeel, dat aan deze ontbreekt. Verleid door de bedriegelijke over- 

 eenkomst van de gekweekte vijg met de wilde, vertrouwen zij aan 

 gene hunne nakomelingschap toe , die voor deze bestemd was. Te ver- 

 geefs trachten de diertjes hunne eieren in de stamperbloemen in te 

 boren; wroetende en ten prooi aan allerlei zorg, wrijven zij het mee- 

 gebrachte stuifmeel af op de rijpe stempels der stampers en bevruch- 

 ten deze ; zij, zoowel als hunne eieren of larven, vinden hun graf in de 

 gekweekte vijg, die zonder hen zon afvallen , maar thans rijpt tot die 

 heerlijke "schijnvrucht", de geliefkoosde toespijs van den Zuid-Europeaan. 

 Het is moeielijk na te gaan hoe vele honderde jaren men reeds van 

 de caprificatie heeft gebruik gemaakt , om de vijgen te doen rijpen. In 

 den aanvang van dit opstel stipten wij reeds aan , dat , zoover geschre- 

 ven oorkonden reiken, van deze methode reeds wordt gewag gemaakt. 

 Maar de rol, die daarbij de insekten spelen, bleef eeuwen lang een moeielijk 

 te ontraadselen geheim, dat thans met het volste licht is bestraald en 

 waardoor op nieuw voor den denkenden mensch bewezen is, dat niets 

 in do rijke natuur alleen staat, maar dat de geringste wezens dikwijls 

 den aanstoot geveu tot , of de onmiddellijke oorzaak zijn van de meest 

 ingewikkelde verschijnselen. 



Arnhem, Juni 1882. 



