NOG IETS OVER MERKWAARDIGE LICHTVERSCHIJNSELEN. 351 



violette glazen gebrnikt. De vochten waren allen begrepen in , zooveel 

 mogelijk, cylindrische , op voeten rustende, reageerbuizen. Bij de bepa- 

 ling der kleuren heb ik tot grondslag genomen den achromatischen 

 cirkel van chevreul, zooals die voorkomt in het 2de deel, pag. 342 

 eerste uitgave, van edmond becquerel's La Lumiere. Schrijf ik dus:' 

 rood n° 3, dan wordt daarmede bedoeld: de derde sector na het woord 

 rouge in den chromatischen cirkel. Is er geen cijfer bijgevoegd , b. v. 

 oranje geel of groen, dan vindt men die kleur in dat segment van den 

 cirkel, waarin de naam orange-jaune of vert staat geschreven. De voch- 

 ten zijn verkregen door oplossingen of aftreksels in water , alcohol of 

 zwavelaether. De oplossingen, in de beide laatstgenoemde vochten, wer- 

 den nu en dan in kleine hoeveelheden gegoten in ricinus-, ivonder- of 

 cassia-olie , het mengsel goed doorgeschud en daarna langzaam verwarmd , 

 tot de alcohol of de aether er uit verdampt was. De kleurstof bleef 

 dus in de olie achter en het geheel was helder doorschijnend. Door 

 zulk een behandeling werd doorgaans de fluorescentie aanmerkelijk ver- 

 hoogd. Bij niet eene stof was die versterking zoo verrassend als bij 

 de curcuma-oplossing. De fluoresceerende werking deed aan een geheel 

 ander lichaam, en wel aan 't uranium-glas, denken. Bij 't mengen is 

 hier het uitkoken niet noodig. 



Om de absorptie- spectra te ontwerpen ging ik op de volgende wijze 

 te werk: 



Ik bezat slechts twee of drie glazen bakjes met parallele wanden. 

 Hierin kon, op de bekende wijze, het te onderzoeken vocht worden 

 gegoten, dan het bakje voor de lichtspleet worden geplaatst, zoodat 

 de lichtzoom er doorheen moest treden , alvorens lens en prisma te 

 bereiken, en dan het spectrum worden onderzocht. Het zeer lastige rei- 

 nigen van die bakjes bij de verwisseling der vochten, en het dikwijls 

 lek worden van deze bakken bij het gebruik van aether , zuren , alco- 

 hol of water , bracht mij op het denkbeeld , om de gevulde reageerbui- 

 zen te gebruiken. Zette ik deze onmiddellijk tegen de spleet, dan ver- 

 kreeg ik natuurlijk, door het sterk divergeeren van het licht , een eenige 

 meters lange horizontale lichtstreep , die in het midden het sterkst 

 verlicht was en aan de einden steeds zwakker werd. Intusschen bleek 

 mij, dat het middelste gedeelte, op de lens geworpen zijnde, toch nog 

 een vrij goed bruikbaar spectrnm opleverde , maar dat een zeer vol- 

 doende helderheid verkreeg , door tusschen de lens en de spleet een 

 paar ondoorschijnende , elk weder van een spleet voorziene , schermen 



