372 DE HUISDIEREN BIJ DE OUDEN. 



niet afgebeeld als deel uitmakende van den veestapel van een landgoed , maar 

 men weet dat ze als een bijzonder rein engezond voedsel werden beschouwd. 

 Ook maakten de Egyptenaren gebruik van duiven als boodschappers. Op 

 een tafereel, voorstellende de kroning van ramses iii, wordt deze 

 voorgesteld als de pshent, of dubbele kroon van Boven- en Beneden- 

 Egypte te hebben aangenomen, en ziet men een priester, die vier 

 duiven naar de vier windstreken laat vliegen om deze gebeurtenis 

 overal aan te kondigen. Ik voeg hier al dadelijk bij , dat het gebruik 

 maken van duiven tot het overbrengen van tijdingen niet alleen over- 

 oud is, maar steeds, waar de omstandigheden er aanleiding toe gaven, 

 op nieuw is toegepast. Denken wij als van zelf aan de rol, die de 

 postduiven gedurende het beleg van Parijs in 1870 en 1871 hebben 

 gespoeld, — ik herinner tevens hoe decimus brutus, in 43 v. Ch. in 

 Mutina (Modena) door m. antonids belegerd , door postduiven ge- 

 meenschap onderhield met de Consuls te Rome, en hoe in de 13de eeuw 

 de Venetiaansche doge dandolo bij de belegering van Candia een nut- 

 tig gebruik maakte van postduiven , van welke de talrijke duiven , die 

 thans nog te Venetië van stadswege worden onderhouden en op het 

 plein San Marco worden gevoederd , gezegd worden de afstammelingen 

 te zijn. Dat de duiven bij de Ouden ook als liefdesboden werden ge- 

 bezigd, daarvoor is ons anakreon borg. 



Ten tijde van varro fokten de Romeinen ontzaggelijke menigten van 

 duiven aan ; soms bevatte een enkel dui venkot (peristerotrophaeum) er 

 wel vijfduizend. Voor de markt werden de duiven in het kot opgeslo- 

 ten en daar ruim van voedsel en water voorzien. De Romeinen hadden 

 ook de wreede gewoonte de pooten der jonge duiven te breken , zoodra 

 zij geschikt tot de vlucht waren geworden ; de ouden werden dan van 

 overvloedig voedsel voorzien en waren den ganschen dag bezig de 

 jongen te voeren. ' Ook was men wel gewoon deze met gekauwd witte- 

 brood te "proppen." 



Men maakte volgens varro ook veel gebruik van wilde en halfwilde 

 duiven (Columbae agrestes , saxatües), die zich op rotsen ophielden en 



1 Men zou dit kunnen betwijfelen en meenen, dat het hier het rationeelste zou ge- 

 weest zijn den jongen duiven de slagpennen uittetrekken. Maar die diei'en zouden toch 

 getracht hebben te vliegen, en dan uit het hok gefladderd of gevallen zijn. Met gebro- 

 ken pooten daarentegen konden ze niet naar den uitgang van het hok gaan en evenmin 

 zich tot de vlucht van dea grond opgeven. 



