DE HUISDIEREN BIJ DE OUDEN. 373 



zich niet de tamme duiven kruisten. Men zou die wilde duif moeten 

 houden voor de rotsduif (C. livia), waarvan alle variëteiten der tamme 

 duiven gezegd worden af te stammen, ware het niet dat varro uit- 

 drukkelijk meldde dat die wilde duiven geheel geen wit aan hun 

 lichaam hadden {sine albo.) 



Voor de tamme duif was wit bij de Romeinen de geliefkoosde kleur. 

 Ben paar witte duiven van goed ras was ruim 3 gulden waard ; maar 

 fraaie duiven kostten veel meer. Iemand bood den ridder l. axius bijna 

 ƒ100 voor een paar buitengewoon schoone duiven, doch axius zeide 

 dat hij ze niet voor minder dan ƒ160 wilde afstaan. Plinius doelt op 

 zulk eene duiven-manie, waar hij zegt dat velen krankzinnig zijn in 

 hunne liefde voor duiven (X, 37). Men was gewoon de duiven in de 

 plooien van de toga op de borst met zich te dragen ; men liet ze dan, 

 ver van huis gekomen , vliegen , om ze op grooten afstand den weg 

 naar huis te leeren vinden. 



Eenden. Ofschoon de Egyptenaren jacht maakten op wilde eenden 

 en andere watervogels , schijnt het niet dat zij tamme eenden hebben 

 gehad. Ook de Israëlieten hadden ze niet. Tijdens aristophanes schijnen 

 de Grieken eenden in halfwilden staat te hebben gehad ; bij hem noemt 

 een man eene vrouw liefkozend vwraoiptov , eendje , evenals Libanus bij 

 flautus (Asin. III, 3. 103) wil dat Philenium hem onder meer anati- 

 cula zal noemen. Dat overigens de Grieken eerder dan de Romeinen 

 tamme eenden hebben gehad , wordt daardoor bewezen , dat de laatsten 

 hunne eendenparken meteen griekschen naam nessotrophaeum (vwa-oTpoysiov) 

 noemden. Ten tijde van columella moeten de eenden nog niet vol- 

 komen tam zijn geweest, daar hij voorschrijft die perken van boven 

 met een net te bedekken, om te verhinderen dat de eenden wegvliegen. 



Varro geeft de volgende voorschriften voor een eendenperk. Het 

 moet, zoo mogelijk, op eene moerassige plaats aangelegd worden, 

 omdat de eenden daarin behagen scheppen. Is dit niet mogelijk , dan 

 moet of een natuurlijke vijver gekozen, of een gegraven worden , steeds 

 met schuin afloopende boorden , opdat de eenden stap voor stap kunnen 

 afdalen. Rondom moet een muur van 15 voet hoogte worden gebouwd ; 

 aan de binnenzijde daarvan moet een opgehoogde dijk zijn , waarop 

 overdekte legnesten staan. De rand van den vijver behoort een vlakke 

 bevloering van cement te bezitten. De vijver moet in verband staan 

 met een kanaal, waarin het voeder moet geworpen worden, omdat 

 de eenden dit gaarne uit het water opnemen. Van buiten moet de 



24 



