374 DE HUISDIEREN BIJ DE OUDEN. 



muur glad met cement bekleed worden om schadelijke dieren het 

 overklimmen te beletten, en over het gansche perk moet een net met 

 groote mazen worden gespannen , opdat geen roofvogel naar binnen 

 en geene eend naar buiten kunne vliegen. Steeds moet door het kanaal 

 van den vijver water stroomen om het altijd frisch te houden. Als 

 voedsel geve men tarwe, gerst, druivenschillen , en nu en dan eenige 

 watercrustaceën (ex aqua cammari). In deze parken werden, behalve 

 eenden, ook wel andere soorten van watervogels bewaard. 



Dat overigens de tamme eend van de wilde eend (Anas boschas) af- 

 stamt, wordt algemeen aangenomen. 



Ganzen. Tamme ganzen zijn van oudsher bekend ; de Egyptenaren 

 kweekten ze in menigte, gebruikten er veel tot voedsel en zij komen 

 dan ook zeer dikwijls op de monumenten voor. De gewoonlijk afge- 

 beelde soort gelijkt op de onze, — maar de Vosgans of egyptische 

 gans (Anser aegyptiacus) komt ook zeer dikwijls voor. De eerste wordt 

 zeer dikwijls onder de levende have van een landgoed afgebeeld; hij 

 is de yjw van homerus en andere grieksche schrijvers , en de vogel 

 wiens waakzaamheid, zooals vermeld wordt, het Eomeinsche kapi- 

 tool voor overrompeling door de Galliërs behoedde. De Romeinen 

 hielden de ganzen gedurende den legtijd in een ommuurd perk, met 

 steenen leghokken. De naam voor zulk een perk, chenoboskaeum , 

 (^■/jvojSoo-x-stov) duidt alweder aan dat zij dezo wijze van handelen van 

 de Grieken hadden overgenomen. Witte ganzen werden boven grijze 

 verkozen, omdat men de laatste meer verwant achtte aan de wilde, 

 en daarom moeielijker te behouden en te regeeren. Maar ganzen kwee- 

 ken werd voor een lastig werk gehouden , daar die dieren voor de 

 veldvruchten schadelijk waren en het gras door hun uitwerpselen be- 

 dierven. Ganzeneieren werden vaak door kippen uitgebroed , maar wegens 

 de grootte dier eieren kon eene kip er maar weinige bebroeden. De 

 vederen hadden eene waarde van ongeveer twee gulden het pond ; 

 men plukte de ganzen tweemaal in het jaar, in de lente en den 

 herfst. 



Plinius deelt het volgende mede. "De onzen achten de gans alleen 

 om de lever, die zeer groot wordt wanneer de vogel "gepropt" wordt." 

 (Dit ziet op hen, die het betalen konden; er is geen twijfel aan of 

 het vleesch der ganzen werd zeer veel gegeten), "Wanneer de lever ge- 

 weekt wordt in melk met honig (lade mulsó) wordt zij nog grooter, 

 en het is niet zonder reden dat de vraag is opgeworpen wie het eerst 



