DE HUISDIEREN BIJ DE OUDEN. 375 



zulk eene uitstekende zaak ontdekte, — of het scipio metellus, een 

 man van consulairen rang was , of marcus sestius, een tijdgenoot van 

 den vorigen en romeinsch ridder. Echter valt het niet te betwijfelen dat 

 het messalinus cotta , zoon van den redenaar messala was, die het 

 eerst de zwempooten van ganzen kookte en ze voordiende met kammen 

 van hanen, want ik moet de palm van de keuken toewijzen aan hem 

 die hem verdient. De ganzen, wonderlijk te verhalen, komen den lan- 

 gen weg van de Morini (in Gallia Belgica , naburen van de Menapii , 

 in het tegenwoordige Belgisch en Fransch Vlaanderen) naar Rome op 

 hun eigen voeten ; men plaatst de vermoeiden daarbij vooraan , en 

 deze worden dan door den aandrang der achterste voortgedreven." Voor 

 ons Nederlanders hebben die groote tochten der tamme ganzen , al 

 zijn die , welke wij in de gelegenheid zijn te zien , niet zóó groot , 

 niets vreemds. Plinius spreekt ook van de hooge achting waarin gan- 

 zevederen stonden. Om ze te krijgen zonden de bevelhebbers van hulp- 

 troepen soms gansche cohorten uit om ganzen te jagen, zoodat daar- 

 over dikwijls klachten bij het hoofdkwartier inkwamen. "De weelde", 

 voegt hij er bij , a is zoo hoog gestegen , dat heden ten dage de men- 

 schen hun hoofd niet meer om te slapen kunnen neerleggen dan op een 

 kassen van ganzeveeren". 



De tamme gans is afkomstig van de grijze wilde gans of schierling 

 (Anser cinereus). Het kon echter wel zijn dat hier of daar andere 

 soorten tot het vormen van tamme ganzenrassen hebben bijgedragen. 



Papegaaien. Papegaaien bleven den Grieken lang slechts door ver- 

 halen bekend, en het schijnt wel dat eerst ten tijde van alexander 

 de eerste papegaaien uit Indië in Griekenland zijn gekomen. Deze was 

 allerwaarschijnlijkst de fraaie Ringparkiet (Psittacus of Palaeornis Alex- 

 andri) , zoo groot als een tortelduif, groen met een rozenrooden ring 

 in den nek , en met een vrij langen staart. Later zullen er evenwel 

 ook wel andere soorten zijn aangevoerd ; of de Ouden ook Afrikaansche 

 soorten hebben gehad, is onzeker; uit de beschrijving van plinius moet 

 men opmaken dat Ps. Alexandri nog in zijn tijd de meest algemeene 

 soort was. Dat de Romeinen do papegaaien leerden praten, blijkt op 

 onderscheiden plaatsen, o. a. uit de elegie van ovidius op den dood 

 van de papegaai van corinna , uit plinius , uit een epigram van mar- 

 tialis , enz. Dit zij genoeg over den papegaai , die , evenmin als de aap , 

 als eigenlijk huisdier kan worden beschouwd. 



Dat de Ouden ook kleine vogels , zangvogels b.v. , in kooien en 



