376 DE HUISDIEREN BIJ DE OUDEN. 



volières hebben gehouden, is zeker; men denke aan het gedicht van 

 catullus op den musch van lesbia. Deze uit het wilde opgevangene , 

 of uit het nest geroofde vogels kunnen echter moeielijk op den naam van 

 huisdieren aanspraak maken , evenmin als de papegaaien en , strikt ge- 

 nomen, ook de elefant. Bij ons zelfs kan dit alleen onder de zangvo- 

 gels de kanarievogel doen, omdat deze, reeds vroeg van de Canarische 

 eilanden naar Europa overgebracht, zich geheel aan den getemden 

 toestand heeft geaccommodeerd, door verandering van vederenkleur 

 de livrei der domesticiteit heeft aangenomen, in één woord een eigen 

 ras is geworden, dat zich zonder inmenging van wild bloed in stand houdt, 

 en zelfs allerwaarsehijnlijkst in vrijheid niet zou kunnen blijven leven. 



Wanneer wij van visschen spreken , zouden alleen de goudvisschen 

 (Cyprinus auratus) den naam van huisdieren kunnen verdienen. Doch 

 deze, eerst in de vorige eeuw naar Europa overgebracht en uit China 

 afkomstig , schijnen aan de Ouden onbekend te zijn geweest. 



Doch evenals de Romeinsche grooten voor hun tafel er parken 

 met hazen, konijnen, relmuizen en allerlei vogels op na hielden, 

 hadden zij ook vischvij vers , waarin allerlei soort van eetbare en sma- 

 kelijke visch werd gekweekt, zoowel zeevisch als zoetwatervisch. De 

 zeevischvijvers waren kostbaar in aanleg en in onderhoud. Een zekere 

 hirrus leende eens aan caesar zesduizend Muraenae (Moer-alen; Mu- 

 raena Helena) , en verkocht later zijne villa voor ongeveer driemaal 

 honderd zestig duizend gulden, omdat daartoe zijne wel voorziene 

 Piscina behoorde. Men had ook piscinae , die in vakken verdeeld waren , — 

 elk vak voor eene andere vischsoort. Onder dezen stonden de moer-alen 

 en de barbeelen (Mullus surmuletus en barbatus) benevens de gewone 

 alen (Anguilla vulgaris) het meest in achting. Maar de liefhebberij voor 

 vischvijvers ging bij sommigen zoo ver, dat zij de daarin wonende 

 visschen als troeteldieren beschouwden, die niet mochten gedood en 

 gegeten worden. Varro heeft daar eene aardigheid op : Nos pisces nemo 

 coquus in jus vocare audet. Wegens de dubbele beteekenis van jus , het 

 recht, of de saus, beteekent dit: "een kok durft ons visschen niet 

 voor de rechtbank roepen", — maar kan ook opgevat worden dat hij 

 ze niet voor het gereed maken met saus durft bestemmen. Een vriend 

 van varro, q. hortensius, had te Bauli kostbare vischvijvers, doch 

 wanneer hij voor zijn maaltijd visch noodig had, liet hij die van Pu- 

 teoli komen. Hij voederde zijne visschen met eigen handen en was 



