DE HUISDIEREN BIJ DE OUDEN. 377 



meer bezorgd dat zijne barbeelen honger mochten lijden , "dan ik", 

 zegt varro, "dat mijne ezels te Rosea gebrek aan voedsel hebben." 

 Hortensius had een troep visschers, die de groote visschen moesten 

 voorzien van kleine om te eten. Was het weer te onstuimig, dan liet 

 hij zoute visch op de markt koopen om die in de vijvers te werpen. 

 Hij zou iemand eerder een rijtuig-muilezel uit zijn stal hehben gege- 

 ven, dan een barbeel uit zijn vijver, en gevoelde meer bezorgdheid 

 voor een zieken visch dan voor een zieken slaaf, die niet waard was 

 dat er aan hem werd gedacht , als zijne visschen maar in heet weer 

 koud water hadden om in te zwemmen. Erger nog maakte het de 

 Romeinsche ridder vedius pollio, een vriend van augustus. Deze was 

 gewoon slaven, die iets misdreven hadden, — die b.v. een kostbaar 

 glas of prachtigen schotel hadden gebroken , — in zijn muraena-vijver 

 te doen werpen , om er de visschen mede te voeden. Eens was augustus 

 bij hem ten eten en had een slaaf het ongeluk een kostbaren kristallen 

 beker te breken. Zijn meester beval dat hij dadelijk in den vijver zou 

 worden geworpen. Maar de slaaf nam zijne toevlucht tot den hoogen 

 gast; hij viel voor augustus neer en smeekte om zijne tusschenkomst. 

 Hij weigerde niet te sterven, maar hij vond het toch te hard, dat 

 een mensch, al was hij ook maar een slaaf, bij stukken en brokken 

 door visschen zou opgeknabbeld worden. Pollio wees echter ook de 

 voorspraak van augustus van de hand, waarop deze toornig werd, 

 den slaaf vrij liet en al het glas- en kostbaar aardewerk van pollio 

 liet aan stukken slaan. De beide heeren schijuen echter later weer 

 verzoend te zijn, want pollio liet bij testament een aanmerkelijk deel 

 vau zijn rijkdom aan augustus na. — De reeds genoemde hortensius 

 en een ander Romein, l. licinius crassus, waren op het punt van 

 visschen zoo teergevoelig , dat zij bittere tranen stortten om den dood 

 van een van hunne lievelingvisschen. 



Evenals ook thans nog in zuidelijk Europa, werden door de Romeinen 

 slakken tot voedsel en zelfs als lekkernij gebruikt. Ik vermeld dit , 

 omdat zij gehouden werden in slakken-bewaarplaatsen {cochlearia) , die 

 met water waren omgeven om aan de dieren het wegkruipen te be- 

 letten. Soms mestte men de slakken in een pot , waarvan de wanden 

 met gekookten wijn en tarwemeel waren besmeerd, en waarin kleine 

 gaten waren om de lucht toe te laten. Een zekere herpinus wordt 

 gezegd de uitvinder der cochlearia te zijn geweest. 



