BIJVOEGSEL TOT HET OPSTEL : DE TRADITIONEELE EN 

 DE NATUURHISTORISCHE PELEKAAN. 



De heer j. h. h. a. ziegenhirt von rosenthal te Culemborg schrijft , 

 dat hij in het bezit is van een gedicht op de gouden bruiloft van 

 hans van loon en anna EUUCHHAVERS , 26 May 1647, waarvan het 

 tweede couplet luidt als volgt 



Den Pellicaen als hij sijn weerelooze jongen 

 Vint van de slangh vernielt , met liefde-drift besprongen 

 Sijn harte-stroom ontsluijt, tapt af sijn beste bloed, 

 En 't gunt hij had geteelt, noch eenmael leven doet. 



"Boven het vers", vervolgt de inzender, is aangebracht een vignet, 

 (een sinne-werch wordt het genoemd) , voorstellende een roofvogel , 

 arend of gier, met krommen snavel, staande op een nest, die zich in 

 de borst pikt, terwijl twee jongen klaar staan om het bloed op te 

 vangen ; daar onder het motto : "geen beter bloed." Dit stemt geheel 

 overeen met hetgeen in het Album vermeld wordt; alleen schijnt vol- 

 gens aangehaald couplet de pelekaan zijn jongen ook te kunnen doen 

 herleven , als zij door een slang gedood zijn." 



Ik dank den heer ziegenhirt von rosenthal voor deze mededeeling. 

 De pelekaan komt trouwens als zinnebeeld vele malen en bij allerlei 

 gelegenheden voor en wordt dan steeds afgebeeld als roofvogel, gelijk 

 uit de hier aangehaalde afbeelding al wederom blijkt. Dat echter de 

 pelekaan zijn jongen ook doet herleven wanneer zij door slangen "ver- 

 nield" zijn, was mij tot dusver onbekend. d.l. 



