WETENSCHAPPELIJK BIJBLAÜ. 3 



stand , aan dien van 2 volkomen gelijk. De hoeveelheid licht , of de duur 

 der bestraling, noodig om het tweede negatieve beeld te verkrijgen, is 100 000 

 maal grooter dan de voor het eerste vereischte. lm. 



Een merkwaardig actinisch verschijnsel. — Dr. t. l. phipson, het eerst 

 daarop opmerkzaam gemaakt door zijn vriend , den heer th. griffiths , dat 

 namelijk een deurpost die geverfd was , des daags zwart en des nachts wit 

 werd, onderzocht de gebruikte verf nader. Zij werd verkregen door praecipi- 

 tatie van eene oplossing van zwavelzuur zink door eene van zwavelbarium. De 

 analyse gaf de volgende samenstelling. 



Verlies door calcinatie 1,62 proc. 



Zwavelzure baryt 41,50 ,, 



Zwavelbaryum 1,02 ,, 



Uzer-protoxid 2,12 ,, 



Zink-oxid 16,30 „ 



Zwavelzink 37,44 „ 



Lood , arsenik , manganesium sporen. 



Wanneer het witte poeder op papier gestrooid was en aan de rechtstreeksche 

 zonnestralen werd blootgesteld, dan nam het eerst eene dof bruine kleur aan , 

 die allengs donkerder werd , en binnen twintig minuten donker leikleurig was 

 geworden. Werd het dan weder in het duister geplaatst, dan werd het weder 

 geheel wit in den tijd van 2'/ 2 tot 3 uren. 



Dat zwavelbarium hier de voorname werkzame stof is , mag men voor meer 

 dan waarschijnlijk houden. Men zoude hierbij aan phosphorescentie kunnen 

 denken. Intusschen bevond phipson dat het lang aan de zon blootgestelde 

 en zwart geworden poeder in het duister niet phosphoreseeerde. 



Nog een ander zonderling en moeilijk verklaarbaar feit trof hem. Wanneer 

 een stuk glas , hoe dan ook , over een gedeelte van de met het poeder be- 

 dekte oppervlakte gelegd werd en het geheel aan de zon werd blootgesteld, 

 dan werd alleen het onbedekte gedeelte zwart, terwijl het bedekte wit bleef. 

 Dit bewijst althans dat hier nog iets anders dan de actinische werking der 

 zonnestralen in het spel is. (Chem. News, 24 Juni 1881, p. 283.) 



HG. 



AARDRIJKSKUNDE. 



Oorsprong van de engelsche mile. — De müe van 1609 M. heeft, zegt 

 faye , langen tijd bij de engelsche geographen en zeevaarders gegolden voor 



