WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



STERREKUNDE. 



Streken van aanhoudende werkzaamheid op de zon. — Uit de beschouwing 

 der reeks van dagelijksche waarnemingen over het aantal en den duur der 

 zonnevlekken had de heer v. tachini het zekere resultaat afgeleid , dat daarin 

 secundaire maxima en minima bestaan , welke van elkander gescheiden zijn 

 door tusschentijden , welke nagenoeg aan eene halve zonsomwenteling beant- 

 woordden. Hij vergeleek nu nauwkeuriger de 42 groepen van vlekken en fak- 

 kels die aan den oostrand, derhalve bij hun eerste optreden, werden waar- 

 genomen , met de 46 die zich aan den westrand der zon , d. i. bij hun ondergang 

 vertoonden, om nategaan of de gevonden periode eener halve omwenteling 

 zich laat vereenigen met het vooronderstelde feit dat een bepaalde streek der 

 zon zich in een staat van voortdurende werkzaamheid bevindt en derhalve 

 steeds of bijna altijd van vlekken en fakkels voorzien is. Dit onderzoek beves- 

 tigde de" onderstelling en leerde dat zulk een streek in het noordelijk half- 

 rond zich bevindt op de gemiddelde breedte van 22 ° aan den zonmeridiaan die 

 op den 7den Januari over het midden der schijf ging, en dat een andere 

 dergelijke streek in het zuidelijk halfrond op 20 ° breedte gelegen is. Voor de 

 beide streken geeft de heer tachini de data van den opgang en den onder- 

 gang der vlekken in het jaar 1880, en deze stemmen zoo goed met elkander 

 overeen , dat zij met zekerheid tot het besluit leiden , dat zoowel in het eene 

 als in het andere halfrond der zon op bijna gelijken afstand van den aequator 

 en op dezelfde lengte een gebied van voortdurende werkzaamheid gelegen is, 

 d. i. waarin zich vlekken en fakkels het geheele jaar door vertoonen. (Sirius , 

 1881, 9 Hft. , p. 212, uit Atti della R. Accademia deiLincei, April 1881). 



HG. 



2 



