WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



STERREKUNDE. 



Het Kometenlicht. — Sedert hüggins het licht der kometen spectroskopisch 

 onderzocht en daarin tweederlei spectra herkende , het eene samenhangend , het 

 andere uit drie niet samenhangende door donkere tusschenruimten gescheiden 

 lichtbanden bestaande , heeft men vrij algemeen aangenomen dat het licht van 

 een komeet tweederlei bron heeft. Het samenhangende spectrum is zonder 

 twijfel van het teruggekaatste zonlicht afkomstig, het niet samenhangende 

 spectrum zoude daarentegen van eene eigen lichtgevende stof afkomstig zijn , 

 waarin men zelfs het koolstofspectrum meende te herkennen. Dit besluit is 

 thans weder in twijfel gesteld door de waarnemingen van respighi aan de 

 kometen b en c van 1881. R. is van oordeel dat de donkere tusschenruimten , 

 die men vooral in het licht van den staart waarneemt , zeer wel verklaard 

 kunnen worden als absorbtie-strepen , gelijk men ook in het zonnespectrum 

 waarneemt , wanneer de zon nabij den horizont staat en desgelijks in het 

 spectrum van die planeten , welke een dampkring hebbben. {Sirius , 1882 

 XV p. 37, uit Atti delict B. Academici dei Lincei, Ser. 3. VI p. 22). 



HG. 



Groote Zonnevlekken. De heer w. a. holland zag den 22sten en 23sten 

 November 1881, aan boord van het schip Sarah Bell, een zonnevlek, waar- 

 van hij de grootte schatte op '/« van de middellijn der zon ; de kapitein 

 meende zelfs dat zij l / 3 bedroeg. De heer w. H. M. christie aan het con- 

 servatorium te Greenwich had betere gelegenheid om de werkelijke grootte 

 van die vlek te bepalen , namelijk aan photographiën der zonneschijf , die 



7 



