78 WETENSCHAPPELIJK BIJBLAÜ. 



onderscheid maken tusschen de waarneming van een eenvoudigen prikkel , ge 

 lijk die van ammoniak , van zoutzuur enz. , en een bepaald specifieken , daar- 

 aan eigen reuk. Vele gassen zijn reukloos, zoo: zuurstof, stikstof , waterstof , 

 watergas , eerste koolwaterstof, kooloxyd e. a. ; riekend zijn: chlorium, bro- 

 mium , iodium en hunne verbindingen , de dampen van phosphorus en van zwa- 

 vel , arsenicum en antimonium , selenium en tellurium , en bijna alle vluchtige 

 koolstof verbindingen. Uit eene onderlinge vergelijking der riekende gassen , 

 komt ramsay tot het besluit dat alleen zulke gassen rieken , wier molecu- 

 lair-gewicht minstens 15 maal dat van waterstof bedraagt. Bij reeksen van 

 stoffen neemt de reuk toe met het klimmen van het moleculair-gewicht , zoo- 

 lang zij gasvormig zijn. Zekere groepen van stoffen , zooals de haloiden , zwa- 

 vel , selenium , tellurium , de paraffins , de alkoholen , de koolwaterstoffen van 

 de benzin- groep , de hoogere koolwaterstoffen , zoo als naphthaline , anthra- 

 cene , phenanthrene , hebben , ofschoon elk verschillend , genoeg overeenkomst 

 in reuk om van een generieken reuk te spreken. 



Men mag aannemen dat de snelheid , waarmede de reuk zich voortbeweegt , 

 dezelfde is als die waarmede het gas diffundeert. 



Wat de mechanische theorie van den reuk aanbelangt, zoo meent r. dat 

 deze ontstaat door trillingen van eene langzamere periode dan die welke ge- 

 luid en licht veroorzaken. Deze trillingen worden overgebracht door de gas- 

 moleculen op het netwerk van zenuwen in de neusholte. De verschillen van 

 den reuk zijn het gevolg van de verschillen in snelheid en aard der trillin- 

 gen , even als de verschillende muziekale tonen afhangen van de snelheid 

 der trillingen en van haren bijzonderen aard. Even als in eiken muziekalen 

 toon behalve de grondtoon ook nog harmonische tonen of boventonen kun- 

 nen onderscheiden worden, waardoor de eigendomlijke klank van een muziek- 

 instrument ontstaat , kan men ook aannemen , dat in de reuktrillingen van 

 stoffen die denzelfden generieken reuk bezitten , zulke neventrillingen voorkomen 

 Eamsay erkent de groote moeielijkheid om deze theorie te toetsen. Hij meent 

 echter in de proeven van tyndall over de absorptie van deelen van het 

 warmte-spectrum door riekende gassen , een aanknoopingspunt te vinden om. 

 den eigenlijken aard der reuktrillingen nader te leeren kennen. (Nature, 22 

 Juni 1882, p. 187). hg. 



DIERKUNDE. 



Slangengift. — De heer de lacerda, onder-directeur van het physiologisch 

 laboratorium te Eio- Janeiro , heeft aan de parijsche akademie mededeeling ge- 



