IS DE MENSCH HET HOOGST ONTWIKKELDE DIER? 29 



Wat de ledematen betreft, deze zijn zeer weinig gewijzigd geworden 

 en bezitten nog het volle getal van tien vingers , zoodat in dit opzicht 

 de mensen ver beneden de koe en het zwijn is geplaatst. 



Hij loopt op de voetzool, wat slechts met de lagere zoogdieren ook 

 het geval is. De menschelijke maag is veel minder ontwikkeld dan die 

 der herkauwers en staat schier op dezelfde hoogte als die der roofdieren. 



Onze verbazing neemt evenwel toe, wanneer wij bedenken, dat het 

 menschelijk aangezicht, dat ons vooral dan zooveel eerbied inboezemt, 

 wanneer het door een hoog voorhoofd gekroond wordt, het meest af- 

 doende bewijs oplevert voor 's menschen minderheid. Het menschelijk 

 aangezicht n. 1. heeft het volledigst den embryonalen grondvorm be- 

 houden , die daarin bij alle zoogdieren bestaat , dat het gezicht gevormd 

 wordt beneden de hersenhalfronden. Terwijl bij den mensch geene ver- 

 dere ontwikkeling plaats grijpt, heeft er bij alle andere zoogdieren 

 eene differentiëering plaats met uitgerekten snuit. Die vooruitstekende 

 snuit moet dus gelden voor een kriterium van hoogere ontwikkeling 

 dan het terugliggende , menschelijke aangezicht. 



Uit een en ander volgt, dat de mensch geenszins in alle opzichten 

 mag beschouwd worden als het hoogst ontwikkelde dier ; vooroordeel 

 en onkunde alleen kunnen hem , wegens de hoogere differentiëering 

 der hersenen , den hoogsten rang in het dierenrijk toekennen. Wel geeft 

 hem zulks eene onbetwistbare overmacht in den strijd om het bestaan , 

 maar wat heeft zulks te maken met zijne morphologische plaats ? Niets 

 in de morphologie geeft ons recht aan de meerdere differentie der 

 hersenen zooveel hoogere waarde toe te kennen dan aan die van gebit, 

 ledematen, maag en aangezicht. De mensch is diensvolgens niet het 

 hoogst ontwikkelde dier. Ja, het mag betwijfeld worden of wij wel 

 aan de zoogdieren in 't algemeen zulk een hoogen rang zouden hebben 

 aangewezen , indien zij niet toevallig onze naaste verwanten waren ! 



Laten wij dus afstand doen van den titel van "kroon der organi- 

 sche schepping", daar toch carnivoren en hoefdieren in menig opzicht 

 onze meerderen zijn. — 



Uit het aan wonderen rijke Amerika , voorzeker ! kunnen alleen der- 

 gelijke paradoxen komen, die nog niet in den eersten tijd als onaan- 

 gevochten waarheden bij velen ingang zullen vinden. Terecht merkt 

 de Ref. van "Humboldt", aan welk tijdschrift het bovenstaande ontleend 

 is , op , dat de heer minot iets vergeten heeft , n.1. de omstandigheid , 

 dat de ontwikkeling niet altijd in eene opklimmende orde plaats heeft, 



