30 IS DE MENSCH HET HOOGST ONTWIKKELDE DIER? 



alsmede dat niet elke verdere ontwikkeling als een vooruitgang kan 

 worden aangemerkt. 



M. i. schuilt de fout van den Amerikaanschen geleerde in de min 

 juiste voorstelling, die hij zich maakt van het begrip "volmaaktheid." 



Dit begrip toch is niet afhankelijk van de wijziging zelf , maar wordt 

 bepaald door de harmonische eenheid , die uit de modificaties , collec- 

 tief beschouwd , ontspruit. En evenmin gaat het aan , aan eenig orgaan 

 daarom een hoogeren rang toe te kennen , dewijl het meer van den 

 oorspronkelijken vorm is afgeweken. De differentiëering der ledematen 

 tot een paardenvoet is te beschouwen als degeneratie, ten gevolge van 

 niet-gebruik ; het niet-differiëeren der menschelijke vingers en teenen 

 was een noodzakelijk gevolg van veelzijdig gebruik. Waarom het eerste 

 hooger moet worden beschouwd dan het laatste, is niet recht duidelijk, 

 tenzij men de paradox stelle: "elke wijziging is vooruitgang", wat 

 door minot schijnt te geschieden. Hieruit zou moeten voortvloeien, dat 

 eene differentiëering der 5 vingers tot 6 , wat soms voorkomt , als een 

 kenmerk van hooger ontwikkeling moet worden beschouwd, iets wat 

 de heer minot zeer zeker niet gaarne zou willen onderschrijven. 



Toch blijft nog de vraag over of werkelijk de wijziging van den 

 paardenvoet moet aangemerkt worden als sterkere differentie dan die , 

 welke de vijf, weinig bewegelijke middelhandsbeenderen en vingers van 

 den stamvorm, dien vorm die onderlinge plaatsing en verbinding me- 

 dedeelde , waaruit het orgaan ontstond , dat als hand tot zoodanig veel- 

 zijdig gebruik is ingericht? In elk geval zal de heer minot moeten 

 toestemmen, dat in de specialiseering der vier ledematen tot twee zeer 

 verschillende groepen , het paard de vlag moet strijken voor den mensch. 



Dezelfde redeneering is van toepassing op het aangezicht. Ware de 

 zienswijze van minot juist, dan zou — dezelfde maatstaf buiten de groep 

 aangelegd, moet toch ook van toepassing zijn binnen de groep ! — een 

 Australiër met aanvankelijke differentiëering der aangezichtsbeenderen 

 tot een snuit, hooger moeten gesteld worden dan een Europeeër, wiens 

 aangezicht meer dan dat van den ander nog beantwoordt aan den em- 

 bryologischen toestand. Maar is zelfs dit laatste wel de volle waarheid ? 

 Uitgaande van een ontwikkelingsphase , in welke genoemde deelen bij 

 mensch en paard nog ten volle aan elkander gelijk zijn , zou dan de 

 embryologie niet eerder tot de ontdekking komen, dat de aangezichts- 

 beenderen van den Homo sapiens grootere wijzigingen moeten onder- 

 gaan , alvorens het hooggewelfde voorhoofd , de vertikale kin enz. tot 



