68 DE METEOORSTEENEN. 



getuige van dit natuurverschijnsel. Volgens plinius (Historici naturalis 

 11:59) was een dezer steenen, in zijn tijd, nog aanwezig; deze was 

 één wagenvracht zwaar en zoo groot als twee molensteenen. 



Verder vermelden nog pindarus , plutarchus , valerius maximus , 

 julius obsequens, caesar, amianus en andere oude schrijvers, voor- 

 beelden van het vallen van meteoorsteenen. 



Volgens de Annales fuldenses vielen, in het jaar 832 van onze tijd- 

 rekening , vele meteoorsteenen in Hessen , waardoor 23 dorpen werden 

 in brand gestoken. 



De jaarboeken van den monnik benedictus , van St. Andrea , vermelden , 

 dat, bij het plaatsje Narni, in de gelijknamige rivier, een meteoorsteen 

 is gevallen, in het jaar 921, die één el boven den waterspiegel uitstak. 



Volgens georgius fabricius viel, op Pinksteren van het jaar 1164, 

 eene ijzermassa in den omtrek van Meissen, in Saksen neder. Deze werd, 

 in 1833, toevallig teruggevonden in de nabijheid van Rittersgrün en 

 door rube en Dr. clemenz wïnkler onderzocht/. Dit is het oudste stuk 

 meteoorijzer, waarvan de tijd bekend is, waarop het gevallen is. 



De oudst bekende meteoorsteen, waarvan zich stukken in verschil- 

 lende verzamelingen bevinden, is die van Ensisheim in den Elzas. 

 Deze was oorspronkelijk 260 pond zwaar en viel, den 16den Novem- 

 ber 1492, met " Donderklapf" neder, in een stuk bouwland; volgens 

 sommigen was de toenmalige Roomsch-Koning, later Keizer maximiliaan, 

 getuige van dit verschijnsel, terwijl hij zich te midden van zijn zege- 

 vierend leger bevond. In elk geval liet deze vorst den steen naar zijn 

 kasteel overbrengen. Hij sloeg een stuk daarvan , voor zich , af en een 

 ander voor den hertog siegmund van Oostenrijk. Het overige gedeelte 

 werd, op zijn bevel, in het koor der kerk opgehangen. Tijdens de om- 

 wenteling , op het einde der vorige eeuw, werd dit stuk naar de école 

 centrale te Colmar overgebracht. 



Het zou ons te ver voeren wanneer wij , op die wijze voortgaande , 

 alle bekende gevallen van het neerkomen van meteoorsteenen zouden 

 opnoemen of beschrijven. 



Tegen het einde der vorige eeuw werd het geloof aan het bestaan 

 van meteoorsteenen geschokt, waarschijnlijk omdat te dier tijde slechts 

 weinigen in het dichtst bevolkte gedeelte van Europa waren gevallen. 

 De toenmalige geleerden loochenden het bestaan van meteoorsteenen en 

 schreven de verhalen dienaangaande toe aan de onwetendheid en het 

 bijgeloof der domme menigte. 



