DE METEOORSTEENEN. 69 



Hoever de zucht ging om deze verschijnselen te ontkennen , blijkt 

 uit het volgende voorbeeld: den 13<ïen September 1768 , vielen verschil- 

 lende meteoorsteenen neder in de nabijheid van Lucé, in het Fransche 

 departement Sarthe. Drie daarvan werden naar Parijs gebracht en kwamen 

 in het bezit der A cadémie des sciences , die weinig aandacht aan deze voor- 

 werpen schonk , maar ten slotte den beroemden scheikundige lavoisier , 

 met cadet en fourgeroux benoemde , om de steenen te onderzoeken. 

 In hun verslag drukten zij zich o. a. aldus uit: "De meening, die ons 

 het waarschijnlijkst voorkomt , die het best overeenstemt met de grond- 

 beginselen , welke in de natuurwetenschap gehuldigd worden , met de 

 feiten , die door de getuigen worden medegedeeld en met onze eigene 

 onderzoekingen is : dat deze steen , die wellicht met een weinig aarde 

 en gras bedekt was , door den bliksem werd getroffen en daarna te 

 voorschijn werd gebracht." 



Pallas, een beroemd Duitsch natuuronderzoeker (geboren te Berlijn 

 in 1741 en aldaar overleden in 1811) ontving van de Russische kei- 

 zerin katharina de opdracht , haar uitgestrekt rijk natuurwetenschap- 

 pelijk te onderzoeken. Op zijne tochten in Siberië hoorde hij, in 1771, 

 spreken van een 42 pud (668 kilogram) zwaar blok ijzer , dat vroeger 

 door de Tartaren werd vereerd als een van den hemel gevallen hei- 

 ligdom, doch sints 1749 bewaard werd te Krasnojarsk aan de Jenis- 

 seï, door een hoofdopzichter van een bergwerk, medwedew geheeten. 

 Terstond liet hij den steen, 220 wersten (234 kilometers) ver, naar zijne 

 woning brengen. De beroemde reiziger vermoedde niet dat het meteoor- 

 ijzer was , maar de sponsachtige ijzermassa , vol van gele olivien-kristal- 

 len , kwam hem toch belangrijk genoeg voor , om haar , 4400 kilometers 

 ver , naar St. Petersburg te zenden , waar zij , na eene reis van zes 

 jaren, in Mei 1777 aankwam. De akademie van wetenschappen hechtte 

 zooveel waarde aan deze vondst, dat zij aan den kroonprins van Zwe- 

 den, later gustaaf III, nog in hetzelfde jaar, op eene verguld zilve- 

 ren schaal , een stuk van 4 pond daarvan , ten geschenke aanbood. An- 

 dere gedeelten daarvan kwamen in handen van verschillende buiten- 

 landsche geleerden, maar het grootste stuk, 519 kilogram wegende, 

 wordt nog te St. Petersburg bewaard. Het werd later met veel moeite 

 en zorg doorgezaagd, om het binnenste daarvan te kunnen zien. 



Ernst florenz friedrich chladni (geboren 30 November 1756 te 

 Wittenberg, gestorven 2 April 1827), de bekende uitvinder der naar 

 hem genoemde klankfiguren, werd door den hoogleeraar lichtenberg 



