DE METEOORSTEENEN. 73 



een afstand van die plaats inlichtingen wilde inwinnen omtrent het 

 waargenomene en zich daardoor naar de plek wilde doen leiden, waar 

 het verschijnsel had plaats gehad. De eerste persoon, dien hij onder- 

 vroeg , was de postbode van Parijs naar Brest , die hem mededeelde 

 dat hij het luchtverschijnsel te kwart voor één uur had gezien , op 36 

 kilometer van Alencon , in de richting van Mortagne. Eerst had hij een 

 vurigen bol waargenomen, die zich in noordelijke richting bewoog; 

 daarna had hij een slag gehoord , als van den donder. — Aan een boer , 

 uit de streek, waar de meteoorsteenen gevallen waren, vertoonde biot 

 den steen van Barbotan en vroeg hem of hij wel wist, wat dat was. 

 Deze antwoordde : "Wel ja , zulke steenen zijn bij ons van den hemel ge- 

 vallen". — Hoe meer hij Laigle naderde , des te duidelijker werd hij 

 overtuigd van de werkelijkheid van het natuurverschijnsel. Uit het 

 bericht van biot blijkt , dat te Caen , Pont-Audemer bij Alencon , 

 Falaise en Verneuil, niettegenstaande het op het midden van den 

 dag was , een vuurbol , van zeer helderen glans , was waargeno- 

 men , die zich met eene groote snelheid bewoog. Eenige oogen- 

 blikken later hoorde men, zoowel te Laigle als in een omtrek van 

 120 kilometers, een hevig gekraak, dat begon met drie of vier ont- 

 ploffingen, als kanonschoten, vervolgens op het geknetter van klein 

 geweervuur geleek, om met een gerommel te eindigen. Tijdens dit ge- 

 raas , hetwelk 5 of 6 minuten duurde , was de vuurbol niet meer zicht- 

 baar , maar de ontploffingen namen haren oorsprong uit eene kleine , 

 langwerpige wolk , welke bewegingloos scheen. Bij elke ontlading scheen 

 zij uiteengedreven te worden , waarna zij zich op nieuw samentrok. Men 

 zag de wolk , op twee plaatsen , één kilometer van elkander gelegen , 

 nagenoeg in het toppunt, waaruit blijkt, dat zij zeer hoog, boven de 

 aarde, zich bevond. Te midden van het gedruisch, vielen tusschen 2000 

 en 3000 steenen op den grond , waarvan de zwaarste 9 kilo , de licht- 

 ste 8 gram woog. Biot schat het geheele gewicht der neergevallen 

 steenen, op niet minder dan 10.000 kilo. Zij vielen gloeiend op den 

 grond neder , waren aanvankelijk week , doch verhardden later. 



Ook in Oostenrijk werden de oogen der halsstarrige natuuronderzoe- 

 kers geopend: den 22sten Mei 1808 vielen, volgens berichten van oog- 

 getuigen , meteoorsteenen in de nabijheid van Stannern , bij Iglau , in 

 Moravië. De Oostenrijksche regeering droeg aan von schreiber en 

 von wiDMANNSTaDTEN op , een nader onderzoek te doen aangaande de 

 geloofwaardigheid dier berichten. De beide geleerden verhieven de waar- 



