74 DE METEOORSTEENEN. 



heid van deze gebeurtenis boven alle bedenkingen en verzamelden meer 

 dan 200 gevallen steenen, van 240 gram tot 5,5 kilo zwaar. 



Door de steenregens van Laigle en Stannern , was de hardnekkige 

 ongeloovigheid , zoowel in Frankrijk als in Oostenrijk, voor de macht 

 der feiten bezweken en sedert de eerste jaren dezer eeuw is alle 

 twijfel omtrent het bestaan van meteoorsteenen voor goed opgeheven. 



Chladni gaf in 1819 een tweede werk over dit onderwerp uit, 

 getiteld: "Ueber Feuer-Meteore und über die mü denselben herabgef al- 

 lenen Massen", waarin hij alle gevallen , die tot dien tijd werden waar- 

 genomen , nauwkeurig beschrijft en eene verklaring tracht te geven 

 van het ontstaan der meteoorsteenen. Wij komen op dit merkwaardige 

 boek nader terug. 



II 



Het aantal meteoorsteenen, dat jaarlijks op onze aarde valt, 

 is zeer aanzienlijk. In Frankrijk werden, van 1790 tot 1825, tien zulke 

 steenregens waargenomen. Hieruit leidde chladni af, in de onderstel- 

 ling dat de meteoorsteenen, over de geheele aardoppervlakte, gelijkmatig 

 verdeeld worden , dat dit verschijnsel jaarlijks 700 malen of dagelijks 

 twee keeren, op onze planeet, plaats vindt. 



Slechts weinige dier steenen worden gevonden en een nog geringer 

 aantal in verzamelingen bewaard , onderzocht en beschreven. Omstreeks 

 drie vierde komt , als de bovengenoemde onderstelling juist is , op den 

 bodem der zee terecht en is dus voor het onderzoek verloren. Velen , 

 die op het vaste land vallen , gaan onder in meren , moerassen , hei- 

 den, woestijnen enz., of worden niet opgemerkt. De meesten verweeren 

 snel en worden spoedig onkenbaar. Anderen slaan , bij hun val , diep 

 in den grond en kunnen later niet meer worden gevonden. Toch is 

 het aantal meteoorsteenen , dat in openbare en bijzondere verzamelin- 

 gen bewaard wordt , vrij groot. In ons land zijn , korten tijd na elkander , 

 twee meteoorsteen-vallen voorgekomen, nl. : den 12den Juni 1840 te 

 Uden in Noord-Brabant en, den 2den Juni 1843, te Blauwkapel bij 

 Utrecht. Wij komen op beiden later uitvoeriger terug. 



De verschijnselen, die men waarneemt bij het vallen van meteoor- 

 steenen , komen onderling zoozeer overeen , dat wij met eene algemeene 

 beschrijving daarvan kunnen volstaan. Men bemerkt steeds , des nachts 

 en somtijds ook bij dag, een vuurbol, die, terwijl hij schijnbaar in 



