DE METEOORSTEENEN. 77 



gemakkelijk in de hand worden gehouden. Bij zijn val kwam hij in 

 aanraking met een boomtak ; de houtvezels daarvan , die aan den steen 

 kleefden , toonden niet aan , dat zij noemenswaard verwarmd waren 

 geweest. — Het beste bewijs voor deze geringe verhitting gedurende den 

 val, levert de blz. 68 genoemde steen van Rittersgrün. Onder de don- 

 ker gekleurde korst daarvan bevindt zich eene bruine laag , die , bij 

 zwakke verhitting , ook in het luchtledige eene zwarte kleur aanneemt, 

 zonder dat het mogelijk is de juiste oorzaak daarvan op te geven. Aan 

 oxydatie kan die kleursverandering niet worden toegeschreven , daar 

 dit verschijnsel ook in het luchtledige wordt waargenomen. Het levert 

 ons echter het stellige bewijs, dat deze steen niet aan eene hooge 

 temperatuur was blootgesteld. — Dergelijke kleursverandering vertoonde 

 ook de meteoorsteen, welke, den 5den Mei 1869, bij Krahenberg , in 

 de nabijheid van Z weibrücken , in de Paltz viel, volgens reinsch; be- 

 nevens die van Stalldalen , in Oerebrolan (Zweden), van den 28steu Juni 

 1876, volgens nordenskiöld. 



Het aantal meteoorsteenen, dat te gelijker tijd neervalt, is 

 zeer verschillend en wisselt af van één enkelen steen , zooals te Uden , 

 twee , zooals te Blauwkapel , 2000 tot 3000, zooals te Laigle , tot om- 

 streeks 100.000, zooals den 30sten Januari 1868, te Pultusk , in de 

 nabijheid van Warschau, den grond bereikten. 



Omtrent de ruimte, waarover de meteoorsteenen verspreid worden , 

 is een uitgebreid onderzoek ingesteld door daubrée , bij gelegenheid 

 van den steenregen van Orgueil (Tarn-et-Garonne) , den 14den Mei 

 1864. Genoemde geleerde teekende, op eene kaart, de plaatsen aan, 

 waar de steenen op den grond vielen. De vuurbol bewoog zich om- 

 streeks van het Westen naar het Oosten; de steenen vielen nagenoeg 

 binnen eene ellips neder, wier groote as dezelfde richting bezat. Maar, 

 voordat de grootste steenen in het oostelijk deel van de ellips neder- 

 ploften, waren kleinere reeds westelijker terecht gekomen, terwijl de 

 kleinste in het westelijkste deel der ellips den grond bereikten. Zij 

 werden derhalve op eene dergelijke wijze verdeeld , als de steentjes , 

 de graankorrels en het kaf in een wanmolen. 



Bij den meteoorsteenval van Mócks in Zevenbergen , ' den 3den 



1 Berichte über den am 3 Februar l. J. stattgefundenen Meteorsteinfall von 

 Mócks in Siebenbürgen. Von JProj. A. Koch in Klausenburg {Sitzungsberichte der 

 Wiener Akad. I. Abtheilung , Band LXXXV ', Mürz 1882.)- Zie ook dit tijd- 

 schrift, 1882, blz. 289. 



