88 DE METE00RSTEENEN. 



evenals dit, fraaie figuren van wiDMANNSTaDTEN. — Een meteoorsteen 

 die bijna volkomen op de vorige gelijkt, viel, den 4den J u ü 1842 

 ten aanschouwe van vele getuigen, te Longrona, bij Barea, in Spanje. 

 Tot de Chondrieten behooren de meeste ijzerhoudende meteoorstee- 

 nen , o. a. die van Uden en Blauwkapel , waarover wij later afzonder- 

 lijk handelen. De steenen , die tot deze groote groep behooren , ver- 

 schillen zoozeer, dat wij alleen de voornaamste kunnen bespreken. 

 Van sommigen bezit het steenige gedeelte een bijna zwarte kleur, 

 zooals bij den meteoorsteen, welke den 9den Juni 1867 te Tadjéra, bij 

 Sétif, in Algerië, neerviel. De loopbaan van dit lichaam maakte een 

 zoo kleinen hoek met de aardoppervlakte , dat het , in den grond , een 

 spoor achterliet van meer dan 1 kilometer lengte. — Yeel overeen- 

 komst hiermede bezit de steen , welke den 24sten Maart 4857 neerviel 

 in de nabijheid van Stavropol , in Trans-Kaukasië ; zij verschilt alleen, 

 doordien het gesteente bestaat uit korreltjes , die veel op vischkuit ge- 

 lijken en daarom oöllthen of eiersteenen genoemd worden. Dergelijke 

 gesteenten komen ook veelvuldig op onze planeet voor, zoodat zelfs 

 een geheel tijdperk van het bestaan der aardkorst daarnaar genoemd 

 wordt. — Het gesteente van den meteoriet, welke den 15den Januari 

 1824 te Renazzo , in Italië neerviel, gelijkt op dat van den vorigen, 

 doch is meer glasachtig en doet denken aan sommige obsidianen , die 

 door de vulkanen worden uitgeworpen. — De meteoorsteenen van Chan- 

 tonay, in Vendée, van 5 Augustus 1812, die van Aumale in Algerië, 

 van 25 Augustus 1855, en die van St. Lucé in het Sarthe-departe- 

 ment , waarvan wij reeds blz. 69 spraken , bezitten een meer gemar- 

 merd voorkomen. 



Andere chondrieten vormen , evenals het béton , hetwelk bij waterwerken 

 zoo dikwijls gebruikt wordt, eene vereeniging van verschillende stukken 

 steen , die , door eene soort van cement, aan elkander zijn verbonden, en 

 in de aardkunde brecciën genoemd worden. Hiertoe behooren die van Par- 

 nallee, in Voor-Indië , van 28 Februari 1857; van Canellas , in Spanje , 

 van 14 Mei 1861 en van St. Mesmin, in Aube, van 12 Mei 1866. 

 Belangrijk is ook de steen, welke den 25sten Maart 1843 bij Bishopville, 

 in Zuid-Carolina neerviel : zijn ijzergehalte is gering , de korst vuilwit, 

 het binnenste is roomklcurig en bestaat uit eene bijzondere wijziging- 

 van bronciet. 



Onder de merkwaardigste voorwerpen dezer afdeeling , die door som- 

 migen, wegens hun gering ijzergelialte , tot de volgende worden gere- 



