DE METE00RSTEENEN. 107 



De beroemde nordenskiöld , die het vraagstuk oploste , dat door 

 onze voorvaderen vergeefs werd beproefd, en de noordkust van Azië 

 is omgevaren , deelt de volgende gevallen mede , waarin door hem me- 

 teoorstof werd verzameld. In het begin van December 1871 , had te 

 Stockholm een buitengewoon sterke sneeuwval plaats. Na het smelten, 

 bleef een zwart poeder achter , hetwelk metallische ijzerkorreltjes be- 

 vatte, die daaruit door den magneet werden aangetrokken. — In het mid- 

 den van Maart 1872 nam karl nordenskiöld een dergelijk verschijnsel 

 waar , te Evois in Finland , in eene afgelegen , boschrijke streek. — Bij 

 het smelten van 500 gram hagel, in den herfst van 1873 te Stock- 

 holm gevallen , bleven metallische deeltjes over, die ijzer , kobalt en 

 nikkel bevatten. — Later heeft g. tissandier dergelijk meteoorstof ook in 

 de nabijheid van Parijs en op de sneeuwvelden der Alpen gevonden. 



Nordenskiöld merkt terecht op, dat de bewoonde landen der aarde 

 minder geschikt zijn tot het verzamelen van meteoorstof, daar de ge- 

 ringe hoeveelheid daarvan moeielijk kan onderscheiden worden van 

 dat , hetwelk van de wegen , de schoorsteenen der gebouwen , werk- 

 plaatsen, fabrieken, stoombooten en locomotieven afkomstig is. Anders 

 is het daarentegen met het stof, hetwelk, ver van die oorzaken van 

 verontreiniging , op de ijsvelden van het hooge Noorden gevonden 

 wordt. Elk vreemd korreltje kan hier gemakkelijk worden onderschei- 

 den en het is zeer waarschijnlijk , dat het stof der beschaafde wereld 

 hier bijna volkomen gemist wordt. In stof (Kryokoniet) , gevonden op 

 het ijs in het binnenland van Groenland, in Juli 1870, werden me- 

 tallische ijzerkorrels aangetroffen, die kobalt bevatten. De hoofdmassa 

 bestond uit een kristallijn , dubbelbrekend silikaat , doortrokken met 

 eene onaangenaam riekende organische stof. Het kwam in groote 

 hoeveelheid op het ijs voor, op den bodem van tallooze kleine uithol- 

 lingen, die daarin aanwezig waren. — Den 8steu Augustus en den 2den 

 September 1872 vond nordenskiöld, ten noorden van Spitsbergen, op 

 80° N.Br. en 13 tot 15° O.L. , in eene sneeuwlaag , die het ijs bedekte, 

 zwarte korreltjes, waarvan vele door den magneet werden aangetrok- 

 ken en die ijzer, kobalt en waarschijnlijk ook nikkel bevatten. — Den 

 13den Augustus 1878 vond hij op het ijs, aan de noordkust van Azië, 

 oostelijk van den mond van den Jenisseï , eigenaardige gele vlekken. 

 Deze bleken te bestaan uit lichtgele kristallen van koolzuren kalk , be- 

 hoorende tot het ruitvormige stelsel en waren dus geen kalkspaath , 

 noch arragoniet. Zij verweerden spoedig tot een geel , smakeloos poeder. 



