DE METEOORSTEENEN. 109 



kryokoniet van Groenland zonder twijfel gevormd is door verweering van 

 kwarts- en glimmer-rijke gesteenten. — Ook van meteoorstof, in den om- 

 trek van Catania en Kiel verzameld, meent lasaulx, dat het van 

 de aarde afkomstig is. 



In allen gevalle waarschuwt deze geleerde , om , uit het neervallen 

 van dit stof, niet zulke gewaagde besluiten af te leiden als nor- 

 denskiöld heeft gedaan. ' 



Latere onderzoekingen en waarnemingen zijn noodig , om deze zaak 

 verder op te helderen. Wij gelooven echter niet, dat de aanzienlijke 

 rol , die het meteoorstof bij de vorming der aarde gespeeld heeft , 

 kan ontkend worden. 



VII 



Tot dusverre hebben wij ons , bij onze beschouwingen , zooveel moge- 

 lijk bewogen op het veilige gebied der ervaring. Doch , met feiten alleen, 

 is de natuuronderzoeker niet tevreden. Hij wil niet alleen het hoe, 

 maar ook het waarom kennen , van de verschijnselen , die hij rondom 

 zich ziet gebeuren, of zelf in het leven roept. Door die verschijnselen, 

 in verband met elkander te beschouwen , klimt hij op tot meer alge- 

 meene waarheden, en eerst daardoor verheft hij de natuurkennis 

 tot natuurwetenschap. 



Keeds sints de oudste tijden heeft het neervallen van meteoorstee- 

 nen , onder krachtige licht- en geluidverschijnselen , een diepen indruk 

 op den denkenden mensch gemaakt en trachtte hij daarvoor eene ver- 

 klaring te vinden. De geschiedenis der wetenschap kan echter weinig 

 voorbeelden aanhalen , waarin , zooals bij de meteoorsteenen , de oudste 

 meeningen daaromtrent juister waren dan die van latere tijden , zoodat 

 men , na eeuwen , weder verplicht was tot de eerste terug te keeren. 



Diogenes van Apollonia leerde , dat , te gelijk met de zichtbare ster- 

 ren , ook onzichtbare zich door de hemelruimte bewegen , die , onder 

 zekere omstandigheden , op de aarde nedervallen. 



Eene andere meening, die in de oudheid zeer verbreid was, be- 

 stond hierin: dat de meteoorsteenen van de zon afkomstig waren. 



Aristoteles beschouwde deze voorwerpen eenvoudig als steenen, 

 die toevallig , door hevige winden , in de hoogte geslingerd waren en 

 later op aarde nedervielen. 



1 Min er. und petrogr. Mittheiluvgen S. 517. 



