bE METEOORSTEENEN. 113 



ons komen. Hij heeft aangewezen dat dertig dier hemellichamen tot 

 zes stelsels kunnen worden teruggebracht. 



Reeds sints vroege tijden had men opgemerkt dat de vallende ster- 

 ren, vooral op twee tijden van het jaar, bijzonder talrijk zijn, nl. : in 

 Augustus en omstreeks het midden van November. Tevens zijn zij , in som- 

 mige jaren , veel menigvuldiger dan in andere : in November 1799 , 1833 

 en '66 werden zeer vele waargenomen. Die van Augustus komen, met 

 weinige uitzonderingen , te voorschijn uit het sterrenbeeld De Leeuw , 

 die van November uit het sterrenbeeld Perseus; vandaar dat de eerste 

 Leoniden, de tweede Perseïden genoemd worden. 



Schiaparelli x heeft verband aangetoond tusschen beide stroomen 

 van vallende sterren en kometen , en het is hem gebleken , dat de 

 November-stroom dezelfde baan bezit als de eerste komeet, die in het 

 jaar 1866 werd waargenomen, terwijl de weg vanden Augustus-stroom 

 overeenkomt met dien van de komeet van biela, die een omloopstijd 

 van 6 8 / 4 jaren bezat. Deze komeet had zich in 1845 in twee deelen 

 gesplitst, wier afstand in 1852 was toegenomen. In 1859 kon de komeet, 

 wegens hare nabijheid tot de Zon, niet worden waargenomen. In 1866 

 kon zij , hoewel haar stand zeer gunstig voor de waarneming moest 

 zijn, evenmin worden ontdekt; in 1872 werd zij eveneens vergeefs ge- 

 zocht; doch toen de aarde in de nabijheid kwam van het punt harer 

 baan , waar zij zich moest bevinden , viel een vuurregen van vallende 

 sterren neder: de komeet had zich dus in vallende sterren opgelost. 

 Hieruit blijkt dat deze laatsten deelen van kometen zijn, die zich langs 

 hare banen voortbewegen. 



De meeningen omtrent den oorsprong der meteoorsteenen , die zich 

 niet op sommige tijden van het jaar in grooter aantal vertoonen dan 

 op andere, zijn verdeeld : schiaparelli beschouwt de vallende sterren 

 en meteoorsteenen als de beide uiterste termen van eene reeks van 

 verschijnselen , die in doorloopende volgorde slechts langzame overgan- 

 gen vertoonen. Volgens dezen geleerde bestaat er slechts één kenmer- 

 kend verschil tusschen beiden , nl. dat de eerste zich in parabolische , 

 de laatste daarentegen , met veel grootere snelheid , in hyperbolische 

 banen bewegen. 



Stanislas meunier daarentegen beschouwt de meteoorsteenen als brok- 

 stukken van een hemellichaam , dat uit elkander is gespat. Volgens 



1 Zie o. a.: Album der Natuur 1873 blz. 289. 



