INSTINKT. 149 



Nog tot in de tweede helft onzer eeuw heeft men zich, bij het zoe- 

 ken naar een antwoord op de vraag naar den oorsprong der oneindige 

 vormverscheidenheid in de bewerktuigde natuur , neergelegd bij de uit- 

 spraak dat alles, bij de wording der dingen, "in den beginne", zoo ge- 

 maakt was, en "dat het goed was." Zeer logisch volgt daaruit, dat dan 

 ook alles , als goed , wat doelmatigheid betreft onverbeterlijk , niet vat- 

 baar kon zijn voor ontwikkeling', dus wijziging, onder welke omstan- 

 digheden ook. Is dit al een antwoord op die vraag, een oplossing, een 

 verklaring kan het natuurlijk niet heeten. Daarom kan de wetenschap , 

 wier eerste plicht het is te verklaren, er niet mee tevreden zijn. Het 

 aan 't licht brengen en nader onderzoeken der feiten is middel ; de op- 

 sporing van de wetten , waarvan hun ontstaan de werking , hun onder- 

 ling verband de uiting is, moet doel zijn van iedere wetenschap. 



Toen deze opvatting meer en meer doordrong , moest dan ook al 

 spoedig da scheppingstheorie een uitvlucht blijken te zijn , slechts ge- 

 schikt om onwetendheid te verbergen. Zoodra werd dan ook niet het 

 snoeimes der kritiek ter hand genomen om het kreupelhout op te rui- 

 men dat den ouden en daardoor eerwaardigen boom omringde , of wor- 

 tels en stam bleken alle innerlijke kracht te missen. De onverander- 

 lijkheid van vormen en levensverschijnselen bleek onwaarheid te zijn. 

 Het komt ons thans bijna onbegrijpelijk voor , dat men zoolang met 

 die onwaarheid genoegen heeft genomen. Immers , we behoeven onze 

 oogen slechts te gebruiken , om overal om ons heen de bewijzen der 

 vatbaarheid voor verandering te zien. Wat doet een bloemkweeker an- 

 ders dan daarvan partij trekken als hij uit bekende vormen , nieuwe 

 laat ontstaan. Wat doet men bij het veredelen en kruisen van huis- 

 dierrassen anders , dan wijziging brengen in den vorm en de eigenaar- 

 digheid van dieren? 



Ligt het nu verder niet voor de hand , dat de natuur , die zoo onein- 

 dig veelzij diger en vooral krachtiger hulpmiddelen tot haar beschik- 

 king heeft, tot zoodanige wijzigingen nog veel beter in staat is dan 

 wij? Spreekt het niet van zelf, dat, zoodra bewezen is, aan den e enen 

 kant dat dieren en planten kunnen veranderen en aan den anderen 

 kant , dat in de natuurlijke omstandigheden waaronder zij leven , klimaat , 

 hoeveelheid en aard van het voedsel, droogte en vocht, onophoudelijk 

 veranderingen plaats grijpen — en die twee dingen zijn bewezen — spreekt 

 het dan niet van zelf, dat ook in de natuur planten en dieren onop- 

 houdelijk veranderen moeten ? Ook tot staving hiervan is reeds een schat 



