162 OVER SPONZEN EN SPONSVISSCHERIJ. 



skelet hebben, soms zeer sterk in de lengte kunnen uitgroeien. Het 

 skelet is hier , als overal elders , steun voor het levende dier , en het 

 is ook het skelet dat na den dood overblijft en in de meeste natuur- 

 historische verzamelingen prijkt. En in welke verscheidenheid van 

 vorm ! Als groote bekervormige lichamen , als boomachtig vertakte , als 

 klompen of kogels , of wel als platte soms papierdunne bladen ; einde- 

 lijk als onaanzienlijke korsten op steenen en schelpen, of in door haar 

 gemaakte holten van rots-stukken. 



Doch laten wij die sponzen liever eerst bij het leven trachten te 

 beschouwen. 



Nu, dit kunnen wij niet beter doen, dan maar zelf op de vangst 

 uit te gaan. Ik noodig u uit mij in gedachte te vergezellen op een 

 tochtje op de Adriatische Zee. Laten wij afspreken te Triest samen te 

 komen, bijv. op de Piaza Grande, want daar zijn de prettigste café's 

 en is de drukste passage. Het wachten op de toebereidselen voor den 

 tocht zal ons daar niet vervelen. Wij blijven zelfs nog een oogenblik 

 praten onder het genot van een "gelati" of "granita", en laten de be- 

 vallige "sartorella's" met haar groote waaiers , die tegelijk als parasol 

 en als hoed dienst doen , voorbij wandelen , totdat onze visscher komt be- 

 richten dat de boot klaar ligt. Wij stappen het groote , vlak geplaveide 

 plein over naar de haven. Onderweg komen we over de Pescheria , half 

 groenten- half vischmarkt. Tusschen hooge pyramiden van sinaasappe- 

 len en dadels zitten dikke vrouwen , wier gelaatskleur aan den zonkant 

 met de sinaasappelen, in de schaduwzijde met de bruine dadels schijnt 

 te wedijveren. Daar, links, staan ruwe vischboeren schoone zeebaars 

 en allerlei soort van visch te verkoopen ; daarnaast staat er een onooge- 

 lijke inktvisschen te koop aan te bieden, of wel kleine schelpdieren. 

 Hier weer een die op den grond honderde levende schildpadden uit 

 een zak schudt en zijn waar aanprijst. Alles schreeuwt en joelt door 

 elkaar met de luidruchtigheid en bewegelijkheid van Napolitaners. On- 

 willekeurig zijn wij op onzen tocht opgehouden door het vreemde schouw- 

 spel , en we haasten ons dus verder te gaan. Spoedig hebben wij de 

 haven bereikt en zitten wij , voor wij het weten, in de boot. Tusschen 

 de grieksche , turksche , dalmatische en italiaansche visschersbooten 

 door , roeien wij de Molo San Teresa om , ten einde het dorp Servola 

 te bereiken. De netten zijn intusschen door onzen visscher al eens 

 uitgeworpen en opgehaald , en wij willen eens zien wat de vangst heeft 

 opgeleverd. Een menigte van allerlei dieren ! Doch onverschillig werpen 



