GVER SPONZEN EN SPONSVISSCHERlJ. 173 



"gaan broeien", zooals men het noemt, waarvan het gevolg is dat zij 

 oranje-gele vlekken verkrijgen die steeds voortwoekerende niet meer 

 te verwijderen zijn. De visschers in de Levant noemen dit verschijnsel 

 %o\spa. (cholera) of 7rauovx.Xa (pest.) Deze gele plekken moeten intusschen 

 niet worden verward met de geel-bruine kleur die sommige sponsske- 

 letten van nature hebben, en die slechts een gevolg is van den aard 

 des bodems waarop zij groeiden en juist stevigheid geven. 



In den regel zuiveren de groothandelaars de sponzen dan verder , totdat 

 niets dan het skelet overblijft , dat in de pakhuizen wordt opgestapeld , 

 na vooraf gesorteerd te zijn. Aangezien de sponzen in het groot bij het 

 gewicht verkocht worden , zoo heeft er maar al te dikwijls een bedrog 

 plaats. Men weet n.1. tusschen de fijne vezels zand te blazen dat daar 

 tusschen blijft hangen , en waardoor zij dus veel zwaarder worden. Van- 

 daar dat sommige overigens reine sponzen nog zooveel zand bevatten. 



Op plaatsen waar de sponzen op grootere diepten voorkomen , zooals 

 aan de kust van Klein- Azië , wordt veel met het sleepnet gevischt , eene 

 methode die weinig belangrijks oplevert. 



Belangwekkender is de derde door mij opgenoemde methode, n.1. door 

 duikers , zooals die o.a. wordt toegepast aan de grieksche kust. 



De eenvoudigste wijze is , dat een man zich door middel van een 

 grooten steen aan een touw laat zakken. Een paar malen haalt hij diep 

 adem en springt dan met den steen in de handen naar omlaag. Op 

 den bodem aangekomen neemt hij zijn ballast onder den linkerarm , 

 terwijl hij met den rechter zoo snel mogelijk bijeenraapt wat hij vinden 

 kan en dien buit in een om zijn hals hangende mand brengt. Na twee 

 of drie minuten moet hij weer naar boven , daar de groote druk op een 

 diepte van 30 — 80 voet , niet langer kan worden verdragen ; een ruk 

 aan het touw geeft het sein, en zoo snel mogelijk trekt men hem dan 

 ook weer naar boven. Soms komt hij dan betrekkelijk spoedig weer 

 bij , doch als de diepte waarop hij afdaalde aanzienlijk was , blijft hij 

 nog langen tijd in een onmachtigen toestand, die zeker niet zonder 

 gevaar is. 



Helaas, wanneer hij slechts zeker was van een goeden buit ! Maar meer 

 dan eens is het te vergeefs, en komen de ongelukkigen met ledige 

 handen boven. Voorwaar een zuur stukje brood! En wat dan te zeggen 

 van het feit dat op sommige der grieksche eilanden van oudsher het 

 gebruik heeft geheerscht en wellicht nog voortbestaat , dat dit duiken 

 eene rotx/itio sine qua non is voor... ik geef u te raden voor wat... 



