EEN HAKZ-FÜMEMATUURFILOSOOE 



DOOR 



R. E. DE HAAN. 



Het was op den derden Augustus van het jongst verloopen jaar , dat 

 ik, al klimmende, een der heerlijkste landstreken doortrok , die den trots 

 onzer oostelijke naburen uitmaken. Ik bevond mij in het Harzgebergte 

 en op weg naar den 4000 voet hoogen Broeken of Bloksberg. 



Te midden van een majestueus dennengroen , den vederendos van he- 

 melhooge pijnboomstammen, slingerde zich het bergpad zigzagsgewijs 

 langs de hellingen der granietkolossen. Melodieus murmelde hier het 

 beekje , in stillen ootmoed , half verscholen onder 't overhangend gebla- 

 derte , dalwaarts vlietende , om elders langs den meer hellenden rots- 

 grond, met donderend geraas omlaag te schieten. 



De hemel overtoog zich nu eens met een grauw wolkenkleed , dat aan 

 de somberheid van 't landschap een onbeschrijfelijken weemoed verleende , 

 terwijl straks daarna die sombere ernst verdween en de zonnestralen 

 geestig door 't bruingroene vlechtwerk van twijg en naaldblad speelden. 



Diepe stilte heerschte in 't rond , slechts een enkele maal gestoord 

 door 't onrustig getjilp van een gevederden zanger, die wat te langen 

 tijd had besteed met de bezorging van zijn toilet en zich nu moest haas- 

 ten om nog een rustig plekje uit te lezen voor de siësta na 't vroegnoen. 



Nog zeldzamer werd op eenigen afstand het dicht gordijn van onder- 

 hout op zij geschoven, terwijl zich 't gewei liet zien van een dartel rood 



