HET KLIMAAT DER VOORWERELD. 



Dr. J. Th. C A T T I E. 



Vele gedeelten van de oppervlakte der aarde zijn nog nimmer door 

 een menschenvoet betreden, vele bergreuzen hebben nog nooit hunne 

 kruinen door de schaduw van een mensch zien verdonkeren. De mensch, 

 hij moge trachten de polen te bereiken of de hoogste bergtoppen te 

 genaken , hij wordt gestuit door de koude , die het klimaat onverdra- 

 gelijk en doodelijk maakt. Die koude doet ginds het water tot groote 

 ijsblokken verstijven en verandert het elders tot een fijn stof, dat ons 

 het ademen belet. En zonder water is geen leven mogelijk : waar het 

 eene verdwijnt , kan het andere niet bestaan. Maar niet plotseling ver- 

 dwijnt het eene door het andere. Waar het water in den vasten toe- 

 stand dreigt over te gaan , daar klemt zich het leven vast aan de 

 naakte rotswanden of herleeft de Protococcus in de smeltende sneeuw. 



Wie den aardbol met zijnen ijsgordel aan de polen en zijne met sneeuw 

 bekroonde bergen in de lucht eene eeuwige jeugd wil toeschrijven, hij 

 richte derhalve zijne blikken noch te ver, noch te hoog. Meer gelijke- 

 nis zou het door ons bewoonde hemellichaam hebben met een grijsaard, 

 wiens hartslag niet krachtig genoeg meer is om het bloed tot in de 

 uiterste deelen van het lichaam rond te voeren. Maar ééns is die grijs- 

 aard een krachtig man , een vurig jongeling geweest. En zoo was er mis- 

 schien ook eenmaal een tijdperk , toen er tropische dieren en planten leef- 



17 



