294 HET KLIMAAT DER VOORWERELD. 



stralen. Het is daarom niet onmogelijk , dat andere hemelstreken als 

 waar wij ons op het oogenblik bevinden eene veel hoogere temperatuur 

 hebben. Nu is door waarnemingen vastgegesteld , dat onze zon zich om 

 eene andere ster heenbeweegt, hare dubbelster en op dien weg, welke 

 millioenen mijlen lang is , haar geheel planetenstelsel met zich mede 

 voert. Is het nu niet mogelijk , vraagt deze geleerde , dat de zon op 

 haren tocht door het eindelooze hemelruim , toen de aarde in hare vroe- 

 gere perioden verkeerde , in een gedeelte van het wereldruim is geko- 

 men , dat een veel hoogere temperatuur had en dat wij daaraan den 

 tropischen plantengroei van deze tijdvakken te danken hebben? Onge- 

 twijfeld is de mogelijkheid van zulke gebeurtenissen niet te ontkennen. 

 Eene andere vraag is echter alweer, of door heer's hypothese de ge- 

 lijkmatige temperatuur in die tijdperken van alle aardgordels verklaard 

 wordt. Wij gelooven van niet. 



De vorige hypothesen zochten allen de oorzaak in kosmische ver- 

 schijnselen , thans zullen wij onze toevlucht gaan nemen tot de zon 

 en trachten op te sporen of haar toestand zich zoo kan gewijzigd heb- 

 ben , dat zij de vermoedelijke oorzaak is. Met betrekking tot dit he- 

 mellichaam is door dr. blandet een hypothese opgesteld , die eene na- 

 dere beschouwing overwaard is. Blandet gaat daarbij uit van de zoo- 

 genaamde nevelhypothese van laplace. In die hypothese was ons ge- 

 heele planetenstelsel , de zon er in begrepen , vroeger eene kolossale nevel- 

 vlek, die zich meer en meer verdichtte en daarbij ringen uitstiet die 

 zich langzamerhand tot de planeten met hare loopbanen vervormden '. 

 Verminderde dientengevolge het middelpunt van deze nevelvlek of 

 het centraal gesternte , onze toekomstige zon , in den loop van dit ont- 

 wikkelingsproces gaandeweg aan afmetingen , de kosmische stof , waaruit 

 die toekomstige zon was opgebouwd , werd dichter opeen gehoopt , daar- 

 door meer lichtend en warmer. De zon heeft aldus verschillende toe- 

 standen doorloopen, waarin zij op achtereenvolgende tijdstippen eene 

 afnemende grootte had , om ten slotte de afmetingen te erlangen , die 

 zij thans bezit. Een waarschijnlijkheidsbewijs voor deze hypothese is 



1 Zie eene meer uitvoerige behandeling van deze hypothese in No. V van de Gemeen- 

 zame brieven van een vriend der natuur door max van edyck, Arnhem P. gouda quint. 



In den jaargang 1855 van dit Album, bl. 225, is dit zelfde onderwerp behandeld 

 door professor harting , onder den titel : Het verst verhdene en de verste toekomst , 

 een blik in de schepping des heelals. 



